Surveysan - அழிப்பவன் அல்ல அளப்பவன்!

சாமான்யனும் மின்சார வாரியக் கம்மனாட்டிக்களும்

2012-04-02T03:45:00.003-07:00

முன்குறிப்பு: 'கம்மனாட்டி'ன்னா என்னான்னு தெரியாது. ஆனா, ஸ்ட்ராங்கான திட்டு வார்த்தை என்ற என்ணத்தில் வைக்கப்பட்ட தலைப்பு.

வேலுச்சாமியை எனக்குப் பலப் பல வருஷமா தெரியும். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து, அவரை எங்கள் தெருவில் உள்ள பல வீடுகளில், சின்ன சின்ன எலெக்ட்ரீஷியன் வேலை, தோட்ட வேலை, மற்ற பல எடுபடி வேலைகள் எல்லாம் செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

நிரந்தர வேலையில்லாமல், டே-டு-டே வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருப்பார். சில பல வருடங்களுக்கு முன், திருமணமும் நடந்தேறி முடிந்து, இரு அழகிய குழந்தைகளும் உண்டு. தற்சமயம், +1ல் ஒன்றும், எட்டாம் வகுப்பில் ஒன்றும்.

நானும் என் தெரு நண்பர்கள் கூட்டமும், அண்ணா அண்ணா என்று தான் கூப்பிடுவோம் அவரை. ரொம்பவே பாசமாய் இருப்பார்.

அண்ணி எப்பொழுதும், கவலை தோய்ந்த முகத்துடனையே இருப்பார்.
"வாடகை குடுக்காததால வூட்டுக்காரன் திட்டறான். இந்த மனுஷன் காதுலையே போட்டுக்க மாட்றாரு. ஒரு நாள் பாத்தரத்தையெல்லாம் தூக்கி வெளீல போட்டா, புள்ளைங்களோட நடுத்தெருவுல தான் நிக்கணும்" என்பது போன்ற அங்கலாய்ப்புகள் அதிகமாய் கேட்கும்.

வேலுச்சாமி, நிரந்திரமில்லாத வேலையால், ஏழ்மை வாட்டி எடுத்திருக்க வேண்டும். ஆனால், என்றும் அதை வெளிக்காட்டியதில்லை. என் நினைவில் தெரியும் காட்சியிலெல்லாம், வேலுச்சாமி, ஏதாவது ஒரு வேலையை, விசில் அடித்துக் கொண்டே ஜாலியாய்த் செய்து கொண்டிருப்பார்.

ஆனால், ஒவ்வொரு வருட விடுமுறை விசிட்டிலும் நான் சென்னைக்கு வரும்போது, வேலுச்சாமிக்கு, ஐந்து வயது கூடிவிட்ட மாதிரி தெரியும்.
"பயலுவ ஓரளவுக்கு படிக்கறானுவ. பெரியவனுக்கும் வயரிங்க் சொல்லித் தரணும். காலேஜெல்லாம் படிக்க வேணாங்கறான்"னு சென்ற முறை சொன்னார்.
பணப் பற்றாக்குறையாலும், சென்னையின் விலைவாசி உயர்வும் ரொம்பவே வாட்டி எடுத்திருக்க வேண்டும் அவரின் குடும்பத்தை. எடுபிடி வேலைகள் எல்லாம் செய்து, கிட்டுவதை வைத்து குடும்பத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

இம்முறை வேலுச்சாமியை பார்த்ததும் ரொம்பவே வேதனையாய்ப் போனது. துருபிடித்த சைக்கிள் ஒன்றில் போய்க் கொண்டிருந்தவரை நிறுத்தி, சௌக்கியம் விசாரித்தேன். "தென்னை மரத்துக்கு உறம் போடக் கூப்பிட்டாங்க பக்கத்து தெருவுல. அங்கதான் போறேன் தம்பி. நல்லாருக்கியா" என்று பேச ஆரம்பித்தார்.
அநேகமாய், வயது நாற்பதுகளின் கடைசியில் இருக்க வேண்டும். ஆனால், பார்த்தால், அறுபதை நெருங்கியது போல் தோற்றம்.
மேலும் பேசும்போது, விலை வாசி ஏற்றத்தால், அவரின் குடும்பம், மேலும் மேலும் நசுக்கப்படுவது புரிந்தது.

முக்கியமாய், வாடகை தாறுமாறாய் ஏறியிருக்கிறதாம். இனி தாக்குப் பிடிக்க முடியாது என்று, தாம்பரத்தை தாண்டிய, முடிச்சூரில், ரொம்ப தூரத்தில் தனக்கு இருந்த அரை க்ரவுண்டில், குட்டியாய் ஒரு ஓட்டு வீட்டைக் கட்ட எண்ணினாராம். வாடகை கட்டுவதில் இருந்து தப்பிக்க, கையில் இருந்த நகை நட்டையெல்லாம் விற்றுக் கிடைத்த பணத்தில், சுவர் எழுப்ப ஆரம்பித்தாராம்.

இரண்டு ரூம் கட்ட அடித்தளம், சுவரும் எழுப்பியதில். ஆறடி சுவர் கட்டியதும், கையில் இருந்த பணம் தீர்ந்து போனதாம். சிமெண்ட்டும், செங்கல்லும், விற்கும் விலையில் தன்னால் முழு வீடு கட்ட முடியாது என்ற உண்மை புரிந்து, ஆறடி சுவருக்கு மேல், நாலு தூண்கள் மட்டும் இன்னும் சில அடிக்கு கட்டி, அதன் மேல் ஓடு வைத்து ஓரளவுக்கு கட்டி முடித்தாராம்.

சுற்றி வீடுகள் இல்லாததால், 'திறந்த வெளி' வீடு, இப்பொழுதைக்கு அசௌகர்யம் கொடுக்கவில்லையாம். மழை பெய்தால் மட்டும், பெரிய திண்டாட்டமாம்.
இதை விவரிக்கும்போதே,, மனதை பிசைந்து தொண்டை அடைத்தது எனக்கு. மனைவி, இரண்டு பிள்ளைகளுடன், அடிப்படை தேவைகளை பூர்த்தி செய்து கொள்ள இவ்வளவு திண்டாட்டமா என்று.
இவ்வளவு துன்பத்திலும், நேர்மையை உடலை வருத்தி வேலை செய்யும் வேலுச்சாமியை எண்ணிப் பெருமிதமாய் இருந்தது.

"இப்ப எல்லாம் ஓ.கே தானே"ன்னு நான், வழக்கமாய் கேட்டு வைப்பதை கேட்டு வைத்தேன்.
"இல்ல தம்பி, இன்னும் வீட்டுக்கு கரெண்ட்டு வரலை. அப்ளிகேஷன் எல்லாம் ஈ.பி காரன் கிட்ட கொடுத்துட்டேன். இழுத்தடிக்கறானுவ. கேட்டா, வீட்டுக்கு கிட்ட கரெண்ட்டு போஸ்ட்டு இல்லியாம். ரெண்டு போஸ்ட்டு நட்டு கம்பி இழுத்து கொடுக்கணுமாம். மூணாயிரம் ரூவா கொடுங்கராங்க. நான் எங்கப் போவேன் மூணாயிரத்துக்கு?"ன்னு மட மட என்ன பேசினார். அவரின் கண்களைப் பார்க்கவே கஷ்டமாய் இருந்தது.
ஈ.பி. காரன் கேட்கும் லஞ்சப் பணம் மூணாயிரம் இவர் கட்டமுடியாதது , இவரின் தவறுபோல் எண்ணி வந்த பேச்சு.

"அண்ணே, லஞ்சம் கேட்டா பக்கத்துல போலீஸ்ல க்ம்ளெயிண்ட் கொடுத்தா, அவங்க் நடவடிக்கை எடுத்து, உங்க வேலையை உடனே முடிச்சுக் கொடுப்பாங்களேன்னே" என்ற என் NRI புத்திக்கு எட்டிய அறிவுரையை சொன்னேன்.

"அடப் போங்க தம்பி. இவன் மூணாயிரம் கேக்கறானேன்னு, நம்ம லயன்ஸ் க்ளப்பு நாராயணன் கிட்ட சொல்லிட்டு இருந்தேன்.. அவரு, என்னப் போய் எலெக்ட்ரிசிட்டி போர்ட்டு AE கிட்ட நேர்ல போயி பேசுங்க, சீக்கிரம் பண்ணிக் கொடுப்பாருன்னாரு. நானும், ரெண்டு மணி நேரம் லைன்ல நின்னு AE யப் பாத்து வெவரத்த சொன்னா, அவரு ஏழாயிரம் கொடுங்க அடுத்த வாரமே முடிச்சிடலாம்னு குண்டை தூக்கிப் போட்டுட்டாரு. அவரு எங்க தெருவுக்கு இது வரைக்கு பதினைஞ்சாயிரம் செலவு பண்ணிட்டாராம். என் கிட்ட வெறும் ஏழாயிரம் தான் கேக்கறாராம்" என்று வேலுச்சாமி சொல்லிக் கொண்டே போனார்.

அவரை இடை மறித்து, "பதினஞ்சாயிரம் AE சொந்தப் பணத்தையா போட்டாருன்னு கேக்க வேண்டியதுதானேண்ணே" என்று மீண்டும் NRI அட்வைஸு கொடுத்தேன்..

"அடப் போங்க தம்பி, அதெல்லாம் நடக்கர காரியமா. இவங்க கேட்டத கொடுக்காம நான் எத்தயாவது எக்கு தப்பா பேசிட்டா, அப்பரம், சாகர வரைக்கும், உபத்ரவம் பண்ணுவானுங்க தம்பி. லைன்மேன் கேட்ட மூவாயிரத்த ஏற்பாடு பண்ணி, வேலைய முடிச்சுக்கணும். தட்டு முட்டு சாமனயெல்லாம் கொண்டு போயி போட்டுட்டேன். இப்ப குடித்தனம் அங்கதான் நடக்குது. நான் வரேன் தம்பி" என்று சொல்லியவாறு சைக்கிளில் ஏறிச் சென்று விட்டார் வேலுச்சாமி.

லஞ்சம், புற்று நோய் மாதிரி விரிந்து பரவிக் கிடக்கிறது நம் சமூகத்தில் என்பது அனைவருக்கு தெரிந்த விஷயமே. ஆனால், அதை களைந்தெடுக்க முழு மூச்சில் எந்த அரசாங்கமும் ஈடு படுவதாய் இல்லை. சாமான்யனுக்கு, 'லஞ்சம் கொடுப்பதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லை, என்பது போல், இந்த வழக்கம், பின்னிப் பிணைந்து உள்ளது, அரசாங்க அலுவல்களில்.

நெனச்சுப் பாருங்க, ஒரு சாதாரண மனிதர் வேலுச்சாமி. உழைத்து மட்டுமே வாழ்ந்து வருகிறாரு. சூது வாது தெரியாத குடும்பம். மனைவி, பள்ளிக்குச் செல்லும் இரு பிள்ளைகள்.
இந்த 21ஆம் நூற்றாண்டில், முழுதாய் கூட சுவர் எழுப்பப்படாத ஓட்டு வீட்டில், மின்சாரக் கனெக்‌ஷன் கூட இல்லாமல், வருங்காலம் இன்னும் என்னென்ன சுமைகளையெல்லாம் தன் தலையின் மேல் ஏற்றப் போகிறதோ என்ற பயத்தில் வாழும் வேலுச்சாமிகளுக்கு, என்றுதான் விடியும்?

அடிப்படைத் தேவைகளை வழங்கும், அரசு எந்திரமாவது, சாமான்யனை வாட்டாமல், நேர்மையாய் இயங்க வேண்டாமா?
வெளிநாடுகளில் இருக்கும் சுலப வாழ்க்கை, நம் மக்களுக்கு என்றுதான் வாய்க்குமோ?

ச! கம்மனாட்டிக்கள்!

லக்கிலுக் -aka- யுவகிருஷ்ணாவின் டாப் 5 பதிவுகள்

2012-02-28T21:14:00.000-08:00

பொழுதுபோகவில்லை என்றால், டமில்சினிமா.கொம்'க்கு அடுத்த படியாய், நான் ப்ரவுசரில் தட்டுவது luckylookonline.com என்ற உரலைத் தான். அப்பாலிக்கா, தினகரன், csm-fanaa.blogspot.com, thehindu.com, ndtv.com, news.google.com என பட்டியல் இருக்கும்.

லக்கிலுக் (யுவகிருஷ்ணா) சுவாரஸ்யமான விஷயங்களை, சுவாரஸ்யமாக எழுதுவதில் தேர்ந்தவர். பொழுதுபோக்கு விஷயங்கள் மட்டுமல்லாமல், புதிய தலைமுறைக்காக எழுதப்படும் நல்ல கருத்துக்களும், மாறி மாறி வருவது, அவர் பக்கத்தின் மேல் இருக்கும் எதிர்பார்ப்பை அப்படியே தக்க வைத்துள்ளது. எப்ப உரலைத் தட்டினாலும், ஏதாவது புதிய மேட்டர் மினிமம் கேரண்ட்டியுடன் வாசிப்புக்கு ரெடியாக இருக்கும்.

ப்ளாகர் கணக்கு வைத்திருப்பவர்கள், தங்களின் டாப்பு பதிவுகளை கண்டறியலாம் என்று பதிந்தபோது, அவரின் டாப்பு 5 பதிவுகளாய் இவற்றைத் தெரிவித்திருந்தார். 1/5 விகிதாச்சாரத்தில், கில்ஃபான்ஸும், நல்ல மேட்டரும் டாப்பில் இருப்பது அவர் பிழையல்ல, அது நமது மன வக்கிரத்தின், அளவுகோல் :)

லக்கி, படிப்படியா, எங்கேயோ போயிக்கிட்டு இருக்கீங்க. தொடர்ந்து கலக்குங்க.

சவிதா அண்ணி!
Aug 27, 2009, 32 comments
43,419 Pageviews

நடுநிசி நாய்கள்!
Feb 19, 2011, 53 comments
12,447 Pageviews

நம்புங்கள், இது அரசு ஆரம்பப் பள்ளி!
Sep 5, 2011, 77 comments
11,404 Pageviews

ஷகீலா
Jul 25, 2009, 6 comments
7,910 Pageviews

சரோஜா தேவி!
Jan 1, 2011, 51 comments
5,745 Pageviews

சென்னையின் விலைவாசி ஷாக்

2012-02-20T21:51:00.003-08:00

எல்.கே.ஜி முதல், கல்லூரிப் படிப்பு வரை படிச்சு கிழிச்சு தொயச்சு ஆறப்போட்டது சென்னையில்தான்.
ஆணி பிடுங்க ஆரம்பிச்சதும் கூட சென்னையில் தான்.
பெரிய வசதி வாய்ப்பில்லன்னால்லும், குடும்ப கஷ்ட நஷ்டங்களெல்லாம் தெரியாம, 'சுகவாசி'யாத்தான் வாழ்ந்து பழகியிருந்தேன்.
ஆனா, 'பாக்கெட்டு' மணியெல்லாம் வைத்திருந்ததில்லை.

சைக்களில் காத்து போச்சுன்னா, அடிக்கரதுக்கு, எட்டணாவும், வெயில் காலத்துல மயக்கம் வந்தா ஜோடா வாங்கிக் குடிக்க பழைய ரெண்டு ரூபாவும் மட்டுமே கையில் இருக்கும். பஸ்ஸுக்கும் ரயிலுக்கும், மாதாந்திரப் பாஸு/டோக்கன் மட்டுமே.

தம்ஸ்-அப்பு, நாயர் கடை டீ, பட்ஸ் பாவ் பஜ்ஜி, ஸெட் தோசையெல்லாம் வாங்கிக் கொடுக்க, நட்பு வட்டாரம் பெருசா இருந்தது.
வூட்டுக்கு தெரியாம, டாட்டா சியெரா காரு வாங்கர அளவுக்கு, பசையான பயலுவ கும்பலில் இருந்தார்கள்.

ஊரில் இருந்தவரை, ஒரு ரூபாய்க்கு டீயும், ரெண்டு ரூபாய்க்கு ஸ்பெஷல் டீயும், ஏழு ரூவாய்க்கு தாம்பரம் பட்ஸில் பாவ் பஜ்ஜியும், பத்து ரூவாய்க்கு பரோட்டா சால்னாவும் கிட்டியதாய் ஞாபகம். அன்லிமிட்டட் மீல்ஸ் கூட முப்பது ரூபாய் இருந்திருக்கும்.
இது தொண்ணூறுகளின் நடுவில்.

முதல் வேலை கிட்டியதும், பயலுவளை, தாம்பரம் பட்ஸுக்கு கூட்டிக் கொண்டு போய், அன்லிமிட்டட் மீல்ஸ் வாங்கி கொடுத்து, கடமையை ஆற்றினேன்.

சிங்கப்பூரில் வேலை கிட்டியதும், அந்த வருட விடுமுறையில் வரும்போது, பக்கத்தில் இருக்கும் குட்டி நட்சத்திர ஹோட்டல் ஒன்றில் போய், பஃபே வாங்கிக் கொடுத்து கடமையை ஆற்றினேன். ஒரு ஆளுக்கு, நூறு ரூபா கிட்ட இருந்தது. அதுக்கு துட்டை அழும்போதே, இவ்ளோ போதான்னு ஒரு கலக்கம் வந்துடுச்சு. இருந்தாலும், கடமை முக்கியமாச்சேன்னு எடுத்து வுட்டேன்.

அமெரிக்கா வந்ததும், ஒவ்வொரு வருட விடுமுறையில் நட்பு வட்டாரத்தை இட்டுச் செல்லும் இடத்திற்கு, "நட்சத்திரம்" ஏறிக் கொண்டே போனது. 2 ஸ்டார், 3 ஸ்டார் ஆகி, 3 ஸ்டார், 4 ஸ்டார் ஆகி, ஆகி, இப்ப ஏழு ஸ்டாரில் வந்து நிக்குது. ஐநூறு ரூபாய்க்கு முடிந்த கடமை ஆற்றல், இப்பெல்லாம் சில பல ஆயிரங்கள் ஆவுது.

விடுமுறையின் போது, இருக்கும் மூணு நாலு வாரத்தில், அதிகமாய் மற்ற விஷயங்களை அலசி ஆராய நேரம் இருக்காது. விலைவாசியெல்லாம் ஏறுதுன்னு படிப்பதோடு சரி. எங்க போனாலும், ஆட்டோக்காரனும், கால் டாக்ஸி காரனும், ஐநூறு ரூபாய் நோட்டை வாங்கிக் கிட்டு, மிச்சம் தரலாமா வேணாமான்னு யோசிக்கர அளவுக்கு, பெட்ரோல் விலை ஏற்றம் ஆனது தெரிந்திருந்தது.

ஆனா, சிங்கிள் டீ, இன்னும் ஒரு ரூபாயாத்தான் இருக்கும், பஸ்ஸுக்கு குறைஞ்ச கட்டணம் இன்னும் எட்டணாவாத்தான் இருக்கும், உள்ளூர் மெட்ரோ ரயிலில் ரெண்டு ரூபாய்க்கு டிக்கெட் கிடைக்கும்னு உள்ளுக்குள்ள ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. அதுவும் ஏறிடுச்சுன்னு தெரிஞ்சுக்க, வாய்ப்பு பெருசா அமைந்ததில்லை. வேற யாராவது உடன் இருப்பார்கள். கொடுக்கல் வாங்கலை அவங்க பாத்துப்பாங்க என்பதால் அப்படி.

சென்ற விடுமுறையின் போது, குடும்பத்தோட சொந்த ஊருக்கு போயிட்டு, நான் தங்க்ஸ் மட்டும் தனியா சென்னைக்கு வர, மத்தவங்களெல்லாம் வேறு சில ஊர்களுக்கு விசிட் முடிச்சிட்டு சென்னைக்கு வரதா ப்ளான்.
வீட்டுக்கு வந்ததும் அகோரப் பசி. சமையல் எல்லாம் பண்ண நேரம் பத்தாது, பக்கத்துல தான் செட்டிநாடு உணவகம் ஒண்ணு இருக்கு, போயி எத்தையாவது வாங்கிட்டு வந்துடுன்னு தங்க்ஸ் சொன்னதைக் கேட்டதும், பைக்கை உதைத்து ஸ்டார்ட்டி விட்டு, உணவகம் வந்தடைந்தேன்.
ரெண்டு பேருக்கு, இரு நூறு ரூபாய் போதும்னு, கையில ரெண்டு நூறை எடுத்டு ஜோபீல போட்டுட்டு இந்தப் புறப்பாடு.

செட்டிநாட்டாரிடம் மெனுவை வாங்கி ஆர்டர் பண்ணலாம்னு பாத்தேன். நல்ல ஒரு பெப்பர் சிக்கனும், ஒரு பிரியாணியும், சால்னாவும், நாலு பரோட்டாவும் வாங்கிக்கிட்டா திவ்யமா கொண்டு போயி சாப்பிட்டா பிரமாதமா இருக்குமேன்னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டே, மெனுவை மேஞ்சு, ஆர்டன் பண்ணேன். நாணூத்தி சொச்சம் கொடுங்க சாருன்னு சொன்னான்.

திடுக்னு ஆயிருச்சு. 'பட்ஸ்' கணக்கு போட்டா, கிட்டத்தட்ட 120க்குள்ள வரும்னு நெனச்சிருந்த எனக்கு, நாணூறைக் கேட்டதும், தூக்கி வாரிப் போட்டுருச்சு.
மெனுவை வாங்கி விலையைப் பாத்தா, ஒரு பிரியாணி 160ரூ, ஒரு பரோட்டா 18ரூ, ஒரு பெப்பர் சிக்கன் 140ரூன்னு போட்டிருந்தான்.

18ரூ கொடுத்து ஒரு பரோட்டாவோ, 140 ரூ கொடுத்து தம்தூண்டு பெப்பர் சிக்கனோ வாங்க மனசும் வரலை, கையில் காசும் பத்தலை.

"ஓ, யூ நோ வாட். வெஜிடேரியன் டிஷ்ஷு என்னா இருக்கு?"ன்னு கேட்டு, காஞ்சுப் போன இடியாப்பத்தையும், தயிர் சாதத்தையும் வாங்கிக் கொண்டு போய் அன்றைய தினத்தை ஓட்டினேன்.
வழி நெடுக்க ஒரு திக் பிரமைதான். ஊருல என்ன நடக்குது? மிஞ்சி மிஞ்சி போனா, அஞ்சு ரூவாய் இருக்க வேண்டிய பரோட்டா, தாறு மாறா விலை ஏறிப் போயிருக்கே. எப்படி எல்லாருக்கும் கட்டுப்படி ஆகுது? அம்புட்டு விலை ஏற, அதுவும் ஏழு ஸ்டாரெல்லாம் இல்லை, சாதாரண உணவு விடுதிதான்.

நமக்குத்தான் பயக்கம் இல்லாததால கிலி ஆயிடுச்சா?
உள்ளூர் காரனெல்லாம், லெஃப்ட்டு கை கொடுக்கரதை, ரைட்டு கைக்கு தெரியாத அளவுக்கு விசுக் விசுக்னு எடுத்து தண்ணியா செலவு பண்றானாமே? ஐநூறு ரூவா நோட்டுக்கெல்லாம், ப்த்து ரூபா மாதிரிதான் மரியாதையாமே?
எங்கே செல்லும் இந்தப் பாதை..?

இஸ் இட்? ஹ்ம்!

நாசர், ராசா பற்றி, ராசா, நாசர் பற்றி

2012-02-05T22:28:00.000-08:00

இங்கு பதிந்ததன், ஒளிப்பதிவு கீழே.

நாசர் , ராசா பற்றி.

ராசா, நாசர் பற்றியும், மேலும் பலவற்றைப் பற்றியும், அட்டகாசமாய்...

உங்களின் டாப்பு 5 பதிவுகள்?

2012-02-02T22:58:00.001-08:00

ப்ளாகரில் பதிவு வைத்திருப்பவர்கள் அவர்களின் பதிவுகளை எத்தனை பேர் படிக்கறாங்கன்னு தெரிஞ்சுக்க, Blogger.com பக்கத்துக்கு போயி, Stats பாத்தா தெரிஞ்சுக்கலாம்.

http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=9999999999#overviewstats
(9999999999 பதிலா,, உங்க blog Id போட்டுக்கங்க)

Stats பக்கத்துக்கு போயி, 'All Time''னு பாத்தீங்கன்னா,, உங்கள் பதிவுகளின் டாப்பு அஞ்சு எதுன்னு காட்டும்.

2009க்கு முன்னாடி எழுதின பதிவுகள் இதில் கணக்கில் கொள்ளப்படவில்லை.

நான் எழுதிக் கிழிச்சதுல, டாப்பு 5 இதுதானாம்.

எ..கொ.இ?

ரூம் போட்டு யோசிச்சு எழுதரதெல்லாம் லிஸ்ட்டுல காணும்.
கண்ண மூடிக்கிட்டு போடர மொக்கைகள் தான் எல்லாரையும் இஸ்க்குது.

வாசகர்களின் பல்ஸை புடிச்சுட்டேன், இனி எல்லாம் மொக்கையே :)

உங்க டாப்பு 5 எது?

1) தமிழ் சினிமா - 2010ன் டாப்10 படங்கள்

Dec 5, 2010

2) எந்திரன்

Oct 2, 2010

3) ஏமாற்றிய ரஹ்மான்

Sep 13, 2010

4) மிலே சுர் - என் இயக்கத்தில் உருவான கதை

Nov 2, 2011

5) Inception - திரைப் பார்வை

Jul 25, 2010

GOOGLE செய்யும் சதி?

2012-01-31T23:05:00.000-08:00

இந்திய அரசாங்கம், கூகிளாரையும், முகபுத்தகத்தாரையும், யாஹூவர்களையும் கூப்பிட்டு மிரட்டி அனுப்பியது அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கும்.

நம் ஊருக்கு ஒவ்வாத contentஐ சென்ஸார் செய்ய வேண்டும் என்ற மிரட்டல் அது.

ஓ.சில கெடைக்குது, அனானி பெயரும் இருக்குன்னு, பலரும் ஃப்ரீயா, பலப் பல கருத்துக்களை அள்ளி வீசிக்கிட்டு வரோம். சில, அரசாங்கத்துக்கும், கட்சி நடத்தும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் ஒவ்வாத விஷயமாய் அமைந்துவிடுகிறது.

Google.com போனால், உங்க ஊருக்கு ஏத்த மாதிரி, Google.in, Google.sg போன்ற தளங்களுக்கு தானாய் ரீ-டைரக்ட்டு ஆகும். அந்தந்த ஊருக்கு ஏத்த மாதிரி personalized content கொடுப்பதற்க்கு ஏதுவாய் இருந்தது இம்முறை.

ஆனா, blogspot.com சமீபத்தில் blogspot.inக்கு ரீ-டைரக்ட்டு செய்யப்படுவதாய் செவிவழி செய்தி வந்தது.

google.com, google.inக்கு போறதுல ஒரு அர்த்தம் இருக்கு. அமெரிக்காகாரன் super starனு தேடினா Clint East Wood பற்றிய பக்கங்களையும், அமெரிக்கா அல்லாத மற்ற எந்த நாட்டுக்காரன் தேடினாலும், தலீவரு பற்றிய பக்கங்களையும் கட்டம் கட்டி காட்ட ஏதுவாய் இருக்கும். அதை தவிற, அந்தந்த ஊரின், மொழிகள், கலரு காம்பினேஷன்களெல்லாம் போட்டு பக்கத்தை காட்டலாம்.

ஆனா, blogspot.com ஏன் அப்படி உறுமாற்றப்படணும்? surveysan.blogspot.com எந்த ஊரிலிருந்து பாத்தாலும், நான் சொல்ல நினைப்பது ஒரே செய்திதானே? நான் காட்டும் கலரும், மொழியும், டிசைனும் தானே என் வாசகர்கள் பாக்கணும்னு நான் முடிவு பண்ணியிருக்கேன்?
அப்படி இருக்க, blogspot.com ஏன் blogspot.in, blogspot.sg என்று ஊருக்கு ஏத்த மாதிரி, ஒரே விஷயத்தை காட்டணும்?

இது எதுல போயி முடியும்?
அந்தந்த ஊரின் பக்கங்களில், அந்தந்த அரசாங்கத்துக்கு வேண்டாத contentஐ சுலபமா சென்ஸார் செஞ்சிட முடியும்னு தோணுது.

சோனியா, மன்மோகர்களின் விருப்பம் நிறைவேற்ற முதல் படி போலருக்கே?

அட நாராயணா!

.com, .in ஆனால், பதிவு எழுதும் நல்லுலகத்துக்கு பெரிய தொல்லைகள் உருவாகும். திரட்டிகளில் இணைத்தலும் சிக்கலாகும்..

.inக்கு மாறாமல் இருக்க, இதை முயன்று பாருங்கள். உங்களின் பக்க உரலுக்கு கடைசியில் /ncr என்று சேர்த்துப் பாருங்கள்.

இப்படி: http://surveysan.blogspot.com/ncr

மேல் விவரம் அறிந்தவர்கள் பகிருங்கள். நன்றீஸ்.

அப்பாடக்கர் - குறும்படம்

2012-01-30T23:11:00.000-08:00

இளா இயக்கத்தில், தேவ் வசனத்தில், பாஸ்டன் ஸ்ரீராம், ஜெயவேலன் நடிப்பில் அட்டகாசமாய் வந்திருக்கிறான் அப்பாடக்கர்.

நேர்த்தியான மேக்கிங். காட்சிக்கேற்ற இசை. விறுவிறுப்பு குறையாத திரைக்கதை. மொத்தத்தில் அருமை.

இளையராஜா ரசிகர்களுக்காக

2012-01-30T22:24:00.000-08:00

ஜெயா டிவியில் இளையராஜாவின் 'என்றென்றும் ராஜா' பார்த்ததிலிருந்து, தூங்கிக் கொண்டிருந்த சிங்கம் சிலுப்பி எழுந்த கதையா, ராஜா ராஜா ராஜான்னு, அவரின் பாடல்களையும், அவரைப் பற்றிய செய்திகளையும் அசை போட்டபடி இருந்தேன்.

அப்பொழுது கண்ணில் பட்ட இந்த பதிவுகள், இளையராஜாவின் ரசிகர்கள் கண்டிப்பாய் படித்து, பார்த்து, இன்புற வேண்டியவை என்று இங்கு லிங்க்குகிறேன்.

படித்து இன்புறுங்கள்.

source: DG Arts

1) கோபிநாத்தின் - என்றென்றும் ராஜா - ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்
ஜெயா டிவி நிகழ்ச்சியின் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் அனுபவித்து சிலாகித்து எழுதியிருக்கும் விதம் ரொம்ப அழகு.

2) இளா பதிவில் - "தென்றல் வந்து தீண்டும்போது" பாடல் பிறந்த கதை.. !
நாசருக்கு, அவதாரம் படத்தில் வரும் 'தென்றல் வந்து தீண்டும் போது' பாடலை ராஜா இசை அமைத்து கொடுத்த கதை. சிம்ப்ளீ சூப்பர்ப். ராஜா ரசிகனுக்கு, புல்லரிக்கும், கண்ணில் நீர் சுரக்கும். ஸ்ஸ்ஸ்ஸ். அடேங்கப்பா. ராஜா ராஜாதான்!!!!

அவரின் தனிப் பட்ட குணம், குறை, நிறைகளை கணக்கில் கொள்ளாமல் பார்த்தால், இளையராஜா நம் சமூகத்துக்கு கிடைத்த மிகப் பெரிய வரப்ப்ரசாதம்.
வாழ்க வளர்க. What a Genius he is!

சென்னையில் இளையராஜா

2012-01-29T21:25:00.000-08:00

அநேகம் மேடைக் கச்சேரிகள் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், சமீபத்தில் சென்னையில் அரங்கேறிய இளையராஜாவின் இசை ராஜாங்கம் போல் எதுவும் கண்டதில்லை.

source: DG's Art Gallery

நேரில் பார்க்கமுடியாவிட்டாலும், ஜெயாடிவியில் அரங்கேறிய இந்த நிகழ்ச்சியை யூ.ட்யூபில் பலப்பல முறை பார்த்து அனுபவித்து சிலாகித்து மெய்சிலிர்த்து உடல் பூரித்து ஆனந்தத்தில் திளைத்து பிறந்த பயன் அடைந்த ஃபீலிங்கில் உறைந்து போய் கிடக்கிறேன் சில நாட்களாய்.

பள்ளிக் கல்லூரிக் காலங்களில் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அத்யாயத்திலும் உடன் பயணித்ததாலோ என்னமோ, ராஜா பாட்டைக் கேட்டால் மனதில் எழும் ஒரு துள்ளல் வேறு பாடல்களில் கிடைப்பதில்லை.

கிட்டார் படிக்க விரும்பிய நாட்களில், 'Zen Guitar' என்று ஒரு புத்தகம் கண்ணில் பட்டது. கிட்டார் எப்படி வாசிப்பது என்றெல்லாம் அதில் சொல்லித் தரவில்லை. ஆனால், ஒரு கலையை கற்றுக் கொள்ள எப்படி அணுகுமுறை இருக்கவேண்டும்னு அழகா சொல்லியிருந்தாங்க அந்த புக்குல. கண்ட கிட்டாரையும் 'சீப்பா' கிடைக்குதேன்னு வாங்கக் கூடாதாம். ஓரளவுக்கு விலை கொடுத்தாலும், சிறந்த நேர்த்தியான படைப்பாளியின் கையால் செய்யப்பட்ட தரமான கிட்டாரையே வாங்க வேண்டுமாம். ஏன்னா, அநத கிட்டாரை செய்கையில் ஒரு பாஸிட்டிவ் எனர்ஜி அந்த உன்னதமான படைப்பாளியின் அக்கரையான உருவாக்கத்தில் உருவாகி, அந்த கிட்டாரின் உடனேயே பயணிக்குமாம். அப்பேர்பட்ட கிட்டாரை கையில் எடுத்து வாசித்தாலே, பாதி கிணறு தாண்டிய மாதிரியாம்..

ராஜாவின் ஒவ்வொரு படைப்பிலும், அவரின் இசைத் திறமையை விட இசையின் மேல் அவருக்கு இருக்கும் பற்று, பாஸிட்டிவ் எனர்ஜியை பாய்ச்சி பாய்ச்சி நம்மை இன்றளவிலும் கேட்கும்போது கிறங்க அடிக்கிறது.

ராஜாவின் சமீபத்திய மேடை நிகழ்ச்சியை பாக்காதவங்க, காலம் தாமதம் செய்யாமல், உடனே பாருங்க. ஜென்ம சாபல்யம் கிட்டும்.

இந்த நிகழ்ச்சியின் மிகப் பெரிய பலம், பாடல்களின் தேர்வு.

ரசிகனை குஷியாக்கறேன் என்ற பெயரில், 'சொர்கமே என்றாலும்..' போன்ற டான்ஸு நம்பரை நம்பாமல், ஒவ்வொரு ரசிகனும் ஏன் இன்னும் ராஜாவை தலையில் வைத்துத் தாங்குகிறான் என்ற பல்ஸை உணர்ந்த பாடல்களின் வரிசை.

ஐம்பது வயலனிஸ்ட்டுகள், அஞ்சு செலோ, ரெண்டு மூணு ட்ரம்மர்ஸ், மூணு நாலு பியானோ, ஃப்ளூட்டுடன் அருள்மொழி, கண்டக்டர் புருஷோத்தமன், டாப் க்ளாஸ் கோரஸ் பாடகர்கள், ஹங்கேரி இசைக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் என மேடை வியக்க வைத்தது.
தொகுப்பாளராக ப்ரகாஷ்ராஜ்.
பார்வையாளர்கள் வரிசையில் பாலுமகேந்திரா, பால முரளி கிருஷ்ணா போன்ற மகானுபாவுலுக்கள்.

இசை நிகழ்ச்சியை பாத்து ரசிச்சு புளகாங்கிதம் அடஞ்சுக்கோங்க. கிட்டத்தட்ட நாலு மணி நேர நிகழ்ச்சி. ரெண்டு மூணு தபா பார்க்கத் தூண்டும்.

ஆணி பிடுங்குவதில் பிசியாக இருப்பவராயின், உங்களுக்காக,, சில டிட்.பிட்ஸை கீழே அடுக்கியுள்ளேன். கண்டிப்பாய் காண்க.

- ஆரம்ப ஜனனி ஜனனி
- அம்மா பாட்டுடன் யேசுதாஸ் துவங்கினாலும், SPBயின் அம்மா பாட்டு டாப்பு.
- புத்தம் புதுக் காலையின் இசைக் கோர்வையை கேளுங்கள்
- பருவமே பாடல் பிறந்த கதையும் பாடலும்
- Zupertனு ஏதோ ஒரு பெருந்தகையின் சிம்ஃபொனி இசையை வாசித்து அதன் தாக்கம் 'இதயம் போகுதே' பாடலில் வந்த கதை
- ஏதோ மோகம் ஏதோ தாகம், இசைக் கோர்வை
- பூங்கதவே தாழ்திறவாய் வயலின் பிட்டு
- எளங்காத்து வீசுதேயில் அருள்மொழியின் ஃப்ளூட்டு
- பூவே செம்பூவே இசை
- நான் தேடும் செவ்வந்தைப் பூவிது
- யேசுதாஸ், SPB medley
- evergreen இளமை இதோ இதோ

ராஜா, எப்பவும் அவரு ராஜா!

Scintillating show! Salute!

நண்பன் - திரைப்பார்வை

2012-01-27T22:29:00.000-08:00

மிஷன் இம்பாஸிபிள், பாக்கப் போயி, தெய்வாதீனமா டிக்கெட் கிடைக்காமல், அதே தியேட்டரில் 'நண்பன்' படத்திற்க்கு காத்திருந்த பெரீய்ய்ய க்யூவை பார்த்ததும், சரி அதுக்கு போலாம்னு போனது வீண் போகலை.

காதலுக்கு மரியாதை காலங்களில் இருந்தே விஜய் ரொம்பப் பிடிக்கும். அப்ப இருந்த விஜய் மாதிரி, இந்த வயதிலும் காலேஜுக்கு போறாரு, நண்பனில். கூடவே, நம்ம ஊரு ஸ்ரீகாந்தும், ஜீவாவும்.

இந்த மூன்று இஞ்சினயரிங் கல்லூரி மாணவர்களும் (விஜய், ஸ்ரீகாந்த், ஜீவா), அவர்களின் கல்லூரி முதல்வரும் (சத்யராஜ்), முதல்வரின் மகளும், நாலாவதாய் இன்னோரு 'வில்லன்' மாணவனும் (சத்யன்) சேர்ந்து கலக்கும் படம் நண்பன்.

இந்த மாதிரி மனசுக்கு இதமா ஒத்தடம் கொடுக்கும் படங்கள் வருவது மிக அபூர்வம். 'Children of Heaven' மாதிரி படங்கள் பாக்கும்போது வரும், ஏற்றம், இறக்கம், கனம், சிரிப்பு, அழுகை,எல்லாம் கலந்தடித்து வந்தது, நண்பன் பார்க்கும்போதும். நண்பன் நமக்கு பழக்கமான, காலேஜ் வாழ்க்கை, ரேகிங்க், கலாட்டா, பாடல், காதல், சஸ்பென்ஸ், என்று பயணிப்பதால், கூடுதல் சுகம்.

கல்லூரியில் வழக்கமாய் நடக்கும் கலாட்டா. ரேகிங்கிலிருந்து தன்னை காப்பாற்றிக் கொள்ள ஸ்பூனில் கரெண்டு பாய்ச்சி, சீனியர் மாணவருக்கு ஷாக் கொடுக்கும் காட்சி முதல், பரீட்சை quesiton பேப்பரை திருடுவது வரை பல சுவாரஸ்யங்கள்.
ஜாலியா பயணிக்கும் கல்லூரி வாழ்க்கை முடிந்ததும், விஜய் காணாம போயிடறாரு. சில வருடங்கள் கழித்து, ஜீவாவும், ஸ்ரீகாந்த்தும் அவரைத் தேடிச் செல்கிறார்கள்.
தேடுதலின் போது, விஜய் பற்றி தெரியாத விஷயங்கள் பலவும் தெரிய வருகின்றன.

ஜென்ட்டில்மேன் புகழ் ஷங்கரின் படம் என்பதால், படத்தில் தேவையான அளவுக்கு 'மெசேஜும்' இருக்கு. எல்லாரும், கடமைக்குன்னு படிச்சு, பெற்றோர்கள் விட்ட வழியில் வேலையை தேடாமல், தனக்கு எது ரொம்ப பிடிச்சிருக்கோ, அந்த பாதையை தேர்ந்தெடுத்து முன்னேறினா, தனக்கும் நல்லது, மத்தவங்களுக்கும் நல்லதுன்னு மெசேஜு.

அதைத் தவிர, நமது பள்ளி/கல்லூரிகளின் பாட திட்டத்தின் மேலும் சில குற்றச்சாட்டுகளை அள்ளி வீசறாரு டைரக்டரு. நம் பாட திட்டங்கள், ம்க் அடிச்சு பாஸ் பண்ண வைக்குதே தவிர, பெரிய அளவில் யோசிக்க வைத்து, ஒரு விசாலமான பார்வை அமைத்துத் தருவதில்லை. மிகச் சரின்னே தோணுதுல்ல?

மெசேஜை ஒரு பக்கம் ஒதுக்குங்க. படத்துல மெசேஜ் சொன்னா, எவன் கேட்டு நடக்கறான்?

படத்துக்கு வருவோம்.

திரைக்கதை பிரமாதம். படத்தில் இருக்கும் சஸ்பென்ஸு விஷயத்தை, ஆரம்பம் முதல், படத்தின் கடைசி நிமிடம் வரை தூக்கிப் பிடித்து, நம்மை ஒரு எதிர்பார்ப்புடனே படம் பார்க்க வைப்பது ஒரு தனி கிக்கை தருகிறது.

படத்தில், விஜய் தவிர எல்லாருக்கும் ஒவ்வொரு ப்ரச்சனை. எல்லார் ப்ரச்சனையையும், விஜய் 'all izz well' என்று தன் பாணியில் சால்வ் பண்ணி வைக்கறாரு.
கல்லூரி முதல்வராக வரும் சத்யராஜ் கலக்கி தள்ளியிருக்காரு. அவார்டு நிச்சயம். சில இடங்களில், ஓவர்-ஆக்ட் கொடுத்திருந்தாலும்.
Nasa ஏன் spaceல எழுத பல மில்லியன் டாலர்கள் செலவு செஞ்சு pen கண்டு பிடிச்சாங்க, pencil உபயோகிக்காமன்னு அவரு எடுத்துச் சொல்லும் காட்சி சூப்பரா வந்திருக்கு.

இலியானா, பேச்சுக்கு வந்துட்டுப் போறாங்க. ஸ்ரீகாந்த், கஷ்டப்பட்டு, ஸ்டூடண்டா தன்னை மாத்தியிருக்காரு. படத்தில், நிறைய வேலை இல்லை அவருக்கு. ஆனா, மொத்த படத்திலும் பரவியிருக்காரு.
என்னை கிரங்க வைத்தவரு, சத்யன். ஸைலன்ஸர் என்ற மாணவனாக வராரு இவரு. தமிழ் படிக்கத் தெரியாத 'வில்லன்' மாணவன். விஜய்'யை தோற்கடிக்க இவரு துடிக்கும் துடிப்பு அருமை. கல்லூரி மேடையில், இவரின் உரையை விஜய் மாற்றி வைத்தது தெரியாமல், அப்படியே 'மக்' அடித்து ஒப்பிக்கும் காட்சியில், தியேட்டரே சிரிப்பொலியில் இரண்டானது. நல்ல டயலாக் டெலிவரி.

விஜய் - கேக்கவே வேணாம். சூப்பர் நடிப்பு. வேற யாரு நடிச்சிருந்தாலும் எடுபட்டிருக்காது. படத்தில் ஒரு அபத்தமான காட்சி, இலியானாவின் அக்காவுக்கு, விஜய் & கோ, பிரசவம் பார்ப்பது. ஆனால், விஜய் இதை செய்வதால், இதுவும் கூட அபத்தமா தெரியல்ல. விஜயின் மேல் இருக்கும் ஈர்ப்பு ( likeability ) இதற்குக் காரணம்.

ஊட்டியில் படம் பிடித்திருக்கும் விதம் மிக அருமை.
All izz well பாடல், தாளம் போட வைத்தது. பாடலில் வரும் அந்த விசிலும் அருமை.

படம் முடிந்ததும், ஹவுஸ்ஃபுல்லான எங்க ஊரு தியேட்டரில், மொத்த ஜனமும் எழுந்து நின்னு கைதட்டினார்கள்.
இந்த மாதிரி நிறைவான ஒரு படம் பாத்து பல காலமாச்சு.

பரம திருப்தி! கண்டிப்பா பாருங்க, தியேட்டரில்.

டிஸ்கி: 2009ல் எழுதிய 3 Idiots விமர்சனததை, நடிகர்கள் பெயர் மட்டும் மாற்றி, அப்படியே எழுதியது. படமும் அச்சு அசலா அப்படியே எடுத்திருக்காரு ஷங்கர் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்ததே. ஆனா, கூட்டாம குறைக்காம, அழகா கொடுத்திருக்காரு படத்தை. இதை எடுத்ததுக்கே அவருக்கு ராஜமரியாதை கொடுக்கணும்.
விஜய்யை வைத்து எடுக்கலாம் என்று 2009லேயே நான் ஆருடம் சொன்னதை எண்ணி ரொம்பவே புல்லரிக்குது போங்க. ஷங்கருக்கே ஐடியா கொடுக்குமளவுக்கு யாம் வளர்ந்திருப்பது மெத்த மகிழிச்சியாய் இருக்கிறது. ஹீ ஹீ ஹீ. அடிக்க வராதீங்க, மீ த எஸ்கேப் ;)
ஆங்கிலத்தில் படிக்க இங்கே சொடுக்கலாம்.

டமில்சினிமா ஆர்.எஸ்.அந்தணன் அவர்களுக்கு...

2012-01-25T23:01:00.000-08:00

இணையத்தில் புழங்கும் உலகவாழ் தமிழ் மக்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்க வேண்டிய முக்கியமான இணைய தளங்களில் ஒன்று tamilcinema.com.

ஊரை விட்டு வந்த பிறகு, சினிமாவும் சினிமா சார்ந்த விஷயங்களுக்கும், ஆரம்ப காலங்களில், குமுதம்களும், விகடன்களும், தினகரன்களும் கை கொடுத்து வந்தன.. ஆனால், சில பல வருடங்களில், குமுதமும், விகடனும், சந்தா வசூலிக்க ஆரம்பித்து எமது பொழுது போக்கில் மண்ணை வாரிப் போட்டிருந்தார்கள்.

ஓசியில் கொடுத்தால் ஃபினாயிலையும் குடிப்போம்.

ஆனா, ஒத்த ரூவா கேட்டா கூட, அமிர்தத்தையும் 'ஐயே கசக்கும்'னு ஓரம் கட்டும் வீரப் பாரம்பர்யம் நம்முளுது.

அந்த இக்கட்டான காலகட்டத்தில் tamilcinema.com தான் சகலரின் பொழுதுபோக்காக இருந்தது. google.com போறோமோ இல்லியோ, மத்திய சாப்பாடு சாப்பிட்டுட்டு கண்ணு சொறுகி மந்தமாகும் போது, tamilcinema.com பக்கத்துக்கு போயி, கிசு கிசு படிச்சு, ப்ரேக் ரூமில் போய் அலசி ஆராஞ்சாதான் அன்னிக்கு நாள் நகந்த மாதிரி இருக்கும்.

யாரு, யாரு படத்துல நடிக்கப்போறா, யாருக்கு யாரோட லடாய், சுட சுட விமர்சனங்கள்னு பக்கங்கள் களை கட்டும்.

களை கட்டுவதோடு இல்லாமல், தளமும், கூகிள் கணக்கா, சிம்பிளா கண்ணை உறுத்தாம, அழகா இருக்கும்.

ஆணி புடுங்கர நேரத்துல கிசு கிசு படிச்சாலும், தூர நின்னு பாக்கரவனுக்கு, பசங்க ஏதோ முக்கியமான டாக்குமெண்ட்டுதான் படிக்கராங்கன்னு ஒரு பிரமையை ஏற்படுத்தும்.

அப்படி இருந்த டமில்சினிமா.கோம், சமீப காலத்தில், காணச் சகிக்கலை. கசா முசான்னு விளம்பரங்கள், பாப்-அப்பு, பாப்-சைடு, பாப்பு-டௌனுன்னு சுத்தி சுத்தி அடிக்குது அந்த பக்கத்துக்கு போனாவே.

அதுவும், சில விளம்பரங்கள் முக்கிய செய்திக்கு மேல ஒக்காந்துக்கிட்டு போறதுக்கே அடம் பிடிக்குது.

லேப்டாப்பிலேயே இப்படி அடம்புடிக்குதுன்னா, ஸ்மார்ட் ஃபோனில் சுத்தமா உபயோகிக்கவே முடியாத அளவுக்கு விளம்பரங்கள் அழிச்சாட்டியம் பண்ணுது.

இப்பெல்லாம், இணையத்தை அலசுவதற்கு, லேப்-டாப்புகளை விட,, ஸ்மார்ட் ஃபோன் தான் எல்லாரும் அதிகமா பயன் படுத்தறாங்கங்கரது, உபரித் தகவல்.

ஆர்.எஸ்.அந்தணன் அண்ணே, காசு முக்கியம் தான். ஆனால், தங்க முட்டை இடற வாத்தை, அறுத்துட்டா, வாத்து செத்துடும்ணே.

உசாரு. டமில்சினிமா.கோமை, பழைய படி, மேன்மையான, சினிமா தகவல் சுரங்கமாகவும், எளிமையானதாகவும் மாற்றும் படி, மிகத் தாழ்மையுடன் வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

-ஆணி பிடுங்குபவர் சங்கம்

நம்ம விளம்பரம் :) பாத்துட்டீங்களா பாத்துட்டீங்களா? Mile Sur video

2011 சிறந்த தமிழ் படங்கள்

2012-01-08T19:46:00.000-08:00

2010ஐப் போல் 2011ல் வந்த திரைப்படங்கள் மிளிரவில்லை என்பது என் எண்ணம்.

மைனா, நந்தலாலா, விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா, எந்திரன் என சுவாரஸ்யமான ஆண்டாக 2010 அமைந்திருந்தது. 2011ல என்னை தியேட்டருக்குச் சென்று பார்க்க இஸ்தந்து ஒரே படம் மட்டுமே. அவையாவன, மயக்கம் என்ன.

அவன் இவன், ஏழாம் அறிவு, தெய்வத் திருமகள் எல்லாம் தியேட்டரில் பார்த்திருக்க வாய்ப்பிருந்தும், கேபிளார் மாதிரி நல்லவங்க டக்குனு எழுதும் விமர்சனங்களை பார்த்து சுதாரித்து, $10 டாலர்களை பல முறை சேமிக்க வாய்ப்பு கிட்டியிருந்தது. அவங்களுக்கு ஒரு பெரிய கும்புடு ஃபர்ஸ்ட்டு.

நாங்களும் ரவுடிதான்னு சொல்லிக்கர அளவுக்கு, நானும் ஒரு 'படத்தை' சென்ற ஆண்டில் இயக்கி முடித்திருந்ததால் (வலது மூலையில் காண்க),

இப்பெல்லாம் ஒவ்வொரு படத்தையும் ரொம்பவே ரசிச்சு ரசிச்சு பாக்க முடியுது. ஒவ்வொரு காட்சிக்காகவும் பின்னணியில் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பாங்கன்னு புரியுது. ஒரு தவம் மாதிரி ஒரு முழுப்படம் எடுப்பது. ரொம்பவே மொக்கையான படமாக இருந்தாலும் கூட, அதிலும் கூட பெரிய அளவில் உழைப்பு கொட்டப்படுகிறது என்பதே உண்மை.

ரொம்ப நீட்டி முழக்காம, சொல்ல வந்ததை சொல்லிட்டு எஸ்கேப்பிடறேன்.அதாகப்பட்டது, நான் சென்ற ஆண்டில் தியேட்டரிலும்,இணையத்திலும், டிவிடியிலும் பார்த்த வரையில் என் மனதுக்கு பிடித்திருந்த படங்கள்.

டாப்பு1: மயக்கம் என்ன?
டாப்பு2: ஆடுகளம்
டாப்பு3: கோ
டாப்பு4: பயணம்
டாப்பு5: காஞ்சனா
டாப்பு6: ஏழாம் அறிவு
டாப்பு7: சிறுத்தை
டாப்பு8: தெய்வத் திருமகள்
டாப்பு9: வேலாயுதம்
டாப்பு10: மங்காத்தா

நல்ல படம் எடுங்க பாஸு. தியேட்டருக்கு வர வைங்க.

நன்றீஸ்!.

tags: மொக்கை, திரைப்படம், 2011 சிறந்த தமிழ் படங்கள் ;)

எங்கள் மிலே சுர் - குறும்படம் உருவாக்கிய கதை

2011-12-11T21:48:00.001-08:00

எண்பதுகளில் தூர்தர்ஷனில் பட்டையைக் கிளப்பிய தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கான பாடல் 'மிலே சுர் மேரா துமாரா'. இந்தியாவின் பதினான்கு மொழிகளின் கலவையில் உருவான பாடல். இரண்டே வரிகள் இந்த பதினாலு மொழிகளில் திரும்ப திரும்ப வேறு வேறு மெட்டுக்களில் வரும். அந்தந்த மொழி பேசும் மக்களின் கலாச்சாரம், உடை, பாவனைகளை, நறுக்கென்று ஐந்து நிமிடத்தில் படம் பிடித்து காட்டியிருப்பார்கள். அருமையான கான்செப்ட், மின்னலாய் நம் மனங்களில் கலந்து விட்ட பாடல்.

அந்தப் பாடலை, என் அலுவலக நண்பர்களை வைத்து ரீ-மேக் செய்யலாம் என்று முடிவு செய்ததைப் பற்றியும், அந்த திட்டமிடல், அதற்கான ட்ரெயிலர் உருவாக்கியதையும் படித்திருப்பீர்கள். (இல்லன்னா, படிங்க ப்ளீஸ் ).

ட்ரெயிலரை ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில், கொம்பேனியாருக்கு போட்டுக் காண்பித்தோம். எல்லோரையும், ட்ரெயிலிரில் இழைந்தோடிய ஹாஸ்யம் கவர்ந்திருந்தது. ட்ரெயிலருக்கு கிட்டிய வரவேற்பை பார்த்ததும், மிலே சுர் பாடலையும் கொஞ்சமாய் ஹாஸ்யம் கலந்து எடுக்கலாம் என்று முடிவு செய்தோம்.

கொம்பேனியில் இந்தியர் அல்லாத பலநாட்டவர் இருந்ததால், அவர்களையும் அரவணைக்கும் விதத்தில், சைனீஸ், ஸ்பானிஷ், ஆங்கிலத்திலும் வார்தைகளை பாடல் பதிவு செய்து இடையில் செறுக வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்தேன்.

ட்ரெயிலரைப் பார்த்ததும், எஞ்சி இருந்த நடிகர் தேர்வு சுலபமாய் முடிந்தது. பலரும் போட்டா போட்டி போட்டுக் கொண்டு நான் இந்தக் காட்சி பண்றேன், அந்தக் காட்சி பண்றேன்னு முன் வந்தாங்க.

எந்தெந்த காட்சி எந்த இடத்தில், எந்த நடிகர் நடிகையரை வைத்து என்று எடுப்பது என்பதை அட்டவணையாக்கி எல்லோருக்கும் அனுப்பி வைத்தேன்.

ட்ரெயிலர் தந்த தன்னம்பிக்கையால், ஆரம்பத்தில் 'சிம்பிளாய்' எடுக்கலாம் என்று நினைத்த காட்சிகளெல்லாம், கொஞ்சம் மெனக்கட்டு ஓரளவுக்கு பிரமாண்டமாய் எடுக்கலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தேன். உதாரணத்துக்கு, வங்காளி ரயில் காட்சிகள், பரதநாட்டியம், வெளிப்புரப் படப்பிடிப்புக் காட்சிகள் சில.

ஹாஸ்யம் தேவை என்றதும், முதலில் தோன்றியது, பீம்சேன் ஜோஷி ஆரம்பத்தில் பாடும், ராக ஆலாபனையுடன் ஆன துவக்கத்தை, 'ராப்பர்' மாதிரி உடையில் ஒருவரையும், மைக்கேல் ஜாக்ஸன் மாதிரி உடையில் ஒருவரையும், நம்மூர் தலேர் மெஹந்தி கெட்டப்பில் ஒருவரையும் வைத்து எடுக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். "மைக்கேல் ஜாக்ஸன்" கடைசி நேரத்தில் அவசர வேலையால் வெளியூருக்கு சென்று விட்டார். அதோடில்லாமல், 'ராப்பர்' திட்டமிட்ட அன்று வர முடியாமல் போனது. அதனால், 'ராப்பரை' பாட வைத்து பாடல் துவங்கும்படியும், 'தலேர் மெஹன்ந்தி' , பீம்சேன் கெட்டப்பில் நம்மூர் நண்பர்களை தனி ட்ராக்கிலும் எடுத்து முதல் பத்தியை எடுத்து முடித்தோம்.

ஹாஸ்யம் வரும்படி மற்ற ட்ராக்கை எடுப்பது எப்படி என்பது மைண்டில் சரியாக லாக் ஆகாததால், மெத்தப் பரிச்சயமான தமிழ் ட்ராக்கை, சன்னி மோசா என்ற நண்பரை ரஜினியாக்கி படமாக்கினோம். விஷுக் விஷுக் என்ற அவரின் அசத்தல் ஆட்டம் பெரிதும் உதவியது. சன்னி மோசா, உள்ளூரில் ப்ரபலம். ஏற்கனவே பல குறும்படங்களை எடுத்திருப்பவர். 'மிலே சுர்'ருக்கு பல நாட்கள் படம் பிடிக்கும் இடத்துக்கு வந்து நடிப்பெல்லாம் சொல்லிக் கொடுத்து உத்வினார்.

மொத்தம் இருபது நாட்கள், மதியம் ஒரு மணி நேரமும், சில நாட்கள் மாலை ஐந்து மணிக்கு மேலும், நடிகர் நடிகையரின் நேரத்துக்கு ஏற்ப ஒவ்வொரு காட்சியாய் எடுத்தோம். மொத்தம் நாலு கேமரா மேன்கள் உதவிக்கு இருந்தனர். அநேகம் காட்சிகளும், இரு காமெரா வைத்து வெவ்வேறு கோணத்தில் படமாக்கினோம். அந்தந்த நாள் எடுக்கப்படும் காட்சிகளை ஒரு பொது இடத்தில் அப்லோடி, சரி பார்த்துக் கொள்வோம்.

தமிழ் காட்சியின் முன் வரும் ஒரு தகிடதாம் தாளம் வரும். ஒரிஜினலில், வெவ்வேறு புகைப்படத்தை கட்-ஷாட் மாதிரி எடுத்து இருப்பார்கள். எனக்கு அந்த இடத்தில் பரதநாட்டியம் போட்டால் நன்றாய் இருக்கும் என்று தோன்றியது. அலுவலகத்தில் நாட்டியம் தெரிந்தவர்களை பற்றி விசாரித்தேன். மூன்று அழகிய பெண்கள் முன் வந்தனர். அவர்களுக்கு பரதநாட்டியம் தெரியாது. அவர்களுக்கு நாட்டியம் சொல்லித் தர தர்ஷனா என்றவர் முன்வந்து, ஒரு வாரம் நன்றாய் ரிஹர்ஸல் எல்லாம் செய்து, ஷூட்டிங் அன்று ஜமாய்த்து விட்டனர்.

ஹாஸ்யம் வேண்டும் என்றதால், 'மைக்கேல் ஜாக்ஸனை' இதிலும் நுழைக்க நினத்தோம். மூன்று பெண்களும், நாட்டியம் ஆடும்போது, மைக்கேல் ஜாக்ஸனை, மூண் வாக் செய்யச் சொல்லி ரிஹர்ஸல் பார்த்தோம். ஏதோ சரியாய் வரவில்லை. மிகவும் குறைந்த நொடிகளில் இவ்வளவையும் செய்வது சவாலாய் இருந்தது. அதனால், மைக்கேல் ஜாக்ஸனை, பாகவதராக்கி, தாளம் போட வைத்து எடுத்து முடித்தோம். நாட்டிய உடையில் இருந்த இரு பெண்களை, மலையாள ட்ராக்கிலும், வெள்ளை வேட்டிச் சேட்டனின் இரு பக்கத்தில், பச்சை, சாஃப்ரான் கலர் உடையில், தேசியக் கொடியைக் காட்டும் விதத்தில் நடக்க விட்டு படமாக்கினோம், அன்றே.

பரதநாட்டியம் எடுக்க ரொம்ப நேரம் ஆகும் என்று தோன்றியதால், ஒரு சனிக்கிழமை அன்று அனைவரையும் அலுவலகத்துக்கு வரவைத்து, லைட்டிங் எல்லாம் வைத்து எடுத்தோம். உடை/ஒப்பனை செய்ய ரொம்ப நேரம் பிடித்ததால், காத்து நின்ற பாகவதரையும் (Neil), மற்ற அலுவலக நண்பர்களையும் வைத்து, 'Neil Maharaj - The Tech Guru' என்ற குட்டிப் படத்தை ஒரே ஷாட்டில் எடுத்து முடித்தோம். அதற்கான டயலாக் எல்லாம் Neil உட்கார்ந்த இடத்தில் spontaneousஆக சொன்னவை. அன்று இரவே அதை எடிட் செய்து, மீஜிக் எல்லாம் போட்டு, 'from the mile-sur shooting spot'னு எல்லோருக்கும் அனுப்பி ஒரு பரபரப்பையும் எதிர்பார்ப்பையும் எகிர வைத்தோம். இப்படி எல்லாம் செய்தால்தான், கிளைமாக்ஸ் காட்சிக்கு வேண்டிய 200 பேர் கிடைப்பார்கள் என்ற திட்டமிடல் இது: நீல் மஹராஜை பார்க்காதவர்கள், பாருங்கள்.

நான் எதிர்பார்த்தை விட எனக்கு திருப்திகரமாய் வந்த காட்சி, வங்காளி வரிகளுக்கான ரயில் காட்சி. அலுவலகத்துக்கு அருகே இருக்கும் ரயில் நிலையத்தில் நடிகர் நடிகையைரை வரவழைத்து, அங்கிருது அடுத்த ஸ்டேஷனுக்கு பயணித்தோம். பயணித்த நேரத்தில் ரிஹர்ஸல் செய்தோம். அடுத்த ரயிலை பிடித்து ரிட்டர்ன் வரும்போது, படம் பிடிக்க ப்ளான். இந்த ஸ்டேஷனில் ஒரு கேமராமேனை தயார் நிலையில் வைத்து, ரயிலுக்குள் ஒரு கேமராமேனும் இருந்தார்கள்.

செல்ஃபோனில் பாடலை ஓடவிட்டு, நடிகர்களை பாடவைத்து எடுத்தோம். இருவரும் அருமையாய் பாடி நடித்தார்கள். ஒரிஜினலில், ரயிலில் இருந்து ஒருத்தர் வழுக்கை மண்டையை ஸ்லோமோஷனில் தடவியபடி வருவார். சின்ன வயசுல பாத்தது, மனதில் பதிந்திருந்த காட்சி. அதை அப்படியே இதில் செருகினோம். வழுக்கை மண்டைதான் கிடைக்கலை. நண்பரை ஸ்டைல் செய்ய வைத்து படமாக்கினோம். :)

ஒரிஜினலில் எனக்கு ரொம்பப் பிடித்த காட்சி, குஜராத்தி வரிகளுக்கு, பெரிய பொட்டுக்கார அம்மா பாடும் காட்சி. ஒரு திமிருடன் கேமராவை முறைத்தபடி பாடியிருப்பார்கள். சீரான பார்வை. அதை கிட்டத்தட்ட அப்படியே எடுக்கணும்னு, வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் பூங்காவில் தண்ணீர் பின்னணியில் வைத்து அந்தக் காட்சியை படமாக்கினோம். விரும்பியபடி வந்தது.

தெலுங்கு வரிகளை அலுவலஅ காஃபிட்டேரியாவில் எடுத்தோம். டேபிளின் இருபுறத்தில் நடிகர்களை நிற்க வைத்து, அவர்களுக்கு நடுவில், காமெராவை ட்ரைப்பாடில் வைத்து தள்ளி விட்டு எடுத்தோம். பெங்களூர், சைனா கிளைகளில் சில காட்சிகளை எடுத்தால்தான் முழுமையாகும் என்பதால், அந்தந்த கிளைகளில், இணை-இயக்குனர்கள், காமெராமான்களை தெரிவு செய்து, அவர்களின் உதவியுடன் சில காட்சிகளை அங்கேயும் எடுத்தோம்.

கன்னட வரிகளை பெங்களூரில் அழகாய் எடுத்துக் கொடுத்தார்கள். சைனாவில், எல்லோரையும் கும்பலாய் நின்று அவர்களுக்குத் தெரிந்த ஏதாவது ஒரு பாடலை பாடி அனுப்பும் படி சொல்லியிருந்தேன். அவர்களும் அருமையாய் செய்திருந்தார்கள்.

ஸ்பானிஷ் பாஷையில், மிலே சுர்ருக்கான வரிகளை எழுதி வாங்கி, சரியான interludeல் பாடவைத்து நுழைத்தோம். ஸ்பானிஷ் ட்ராக்குக்கு, அவர்களின் கலாச்சாரத்தை ப்ரதிபலிக்கும் உடையிலேயே வந்து நடித்துக் கொடுத்தது சிறப்பு. ஆங்கிலத்திலும் வரிகளை எழுதி, சரியான் இடத்தில் அதை ரெக்கார்ட் செய்து பதிவு செய்தோம். சைனீஸில் இடைக்கேற்ப ட்யூன் செய்ய முடியாததால், எங்கள் கட்டத்தை காட்டும் (தாஜ்மஹால் சீன் மாதிரி) பகுதியில் அசரீரி ஸ்டைலில் வாய்ஸை பதிந்தோம்.

ட்ரெயிலர் எடுத்து முடிதத்தும் முதன் முதலில் பாடலுக்கான காட்சியை எடுத்தது மராட்டி வரிகளுக்கு. நன்கு பழக்கமான அலுவலக நண்பர்கள் அதில். தெரிந்தவர்களை வைத்து எடுத்தால், முதல் காட்சிக்கு சுலபமாய் இருக்கும் என்பதால் அதை முதலில் படமாக்கினோம். அன்றைய தினமே, லதா மங்கேஷ்கர் வரியில் வரும் தனித் தனி பெண்களின் முதல் காட்சியை படமாக்கினோம். பட்டையைக் கிளப்பினார்கள், இதில் நடித்தவர்களெல்லாம்.

படத்தில் ஆரம்பும் முதல் கடைசி வரை கோர்வையாய் ஏதாவது ஒரு தீம் சேக்கணும்னு முடிவு பண்ணி, நமது பரதநாட்டிய மூவரணியை, ஃப்ரெஷ்ஷர் மாதிரி காண்பித்து, அவர்கள் அலுவலகத்தில் வேலைக்குச் சேர்வதும், நட்பை வளர்ப்பதும், வேலை செய்வதும், கடைசியில் நண்பர்களாய் ஆவது போல் திரைக்கதையில் சொறுகினோம். அந்த மூவர், ரொம்பவே சிரத்தையுடன் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை உதவினார்கள்.

நாட்கள் நகர நகர, அடுத்தடுத்த காட்சிக்கு வேண்டிய தரத்தை உயர்த்திக் கொண்டே செல்லத் தோன்றியது. ஒரியா காட்சிகளை டூயட் மாதிரி எடுத்தோம். கஷ்மீரி காட்சிகளை ட்ராலி வைத்து labல் எடுத்தோம். பஞ்சாபி காட்சிகளை கலர்ஃபுல்லாஅ உடை அணிய வைத்து எடுத்தோம். சிந்தி காட்சிகளை வாலிபால் மைதானத்தில் டாப் ஏங்கிளில் ஏணி வைத்து எடுத்தோம். அசாமிக் காட்சிகளை ஒரு சீன பெண் நண்பரை வைத்து எடுத்தோம் (அசாமீஸ் ஐடி துறையில் கம்மி?).

க்ளைமாக்ஸ் காட்சிக்கு வருவோம். கடைசியில் வரும் கோரஸ் எடுப்பதுதான் மிகவும் கஷ்டமான காரியம் என்று ஆரம்பத்தில் தோன்றியது. பிரமாண்டமாய் பாடலை முடித்தால்தான் பார்ப்பவரின் மனதில் தங்கும் என்பது என் எண்ணம். தினசரி எடுக்கும் ஷூட்டிங்கின் makingஐ எல்லோருடனும் பகிர்ந்து எல்லோரின் மனதிலும் இந்த நிகழ்வை ஞாபகமூட்டிக கொண்டே இருந்தேன்.

கோரஸில் வரும் ஒரு காட்சிக்கு, பலப் பல விதமான முகங்களை கட்டம் கட்டி ஒரே சீனில் காட்டவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு, அதற்கான தொழில்நுட்ப விஷயங்கள் புலப்பட்டதும், ஒவ்வொரு ஷூட்டிங் அன்றும், அன்று பங்கு பெற்ற அனைவரையும், 'மிலே சுர்' கோரஸ் வரிகளை பாட வைத்டு வீடியோவில் பதிந்தோம். மொத்தம் 36 முகங்களை ஒருங்கிணைத்து 6:28ல் வரும் அந்த காட்சி உருவானது. எடிட்டிங்கில் மிக அதிக நேரம் எடுத்தது இந்த ஆறு விநாடிகளுக்கான வீடியோதான். கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரம், தினசரி நாலைந்து மணி நேரம் எடுத்து உருவானது.

ஆகஸ்ட் 15 வீடியோ ரிலீஸ் செய்து விடுவோம்னு, ஜூன் மாதம் ட்ரெயிலர் ரிலீஸ் செய்யும் போதே அலப்பரை பண்ணியதால், நேர அவகாசம் பெரிதாய் இல்லை. அநேகம் காட்சிகள் எடுத்து முடித்த நிலையில், க்ளைமாக்ஸுக்கு வேண்டிய திட்டமிடல் ப்ரம்மப் பிரயத்தணமாய் இருந்தது. இருநூறு பேர் வேண்டும் என்று மனதில் இருந்தது. இருநூறு பேருக்கும் அலுவலஅ டிஷர்ட் வாங்க வேண்டும், அதற்கு தேவையான நேரம் அதிகம்.

அந்த சமயம் பார்த்து, கொம்பேனியின் பெரிய மீட்டிங் ஒன்று நடந்தது. CEOமுதல் அனைத்து ஜாம்பவான்களும், புதிதாய் கட்டியிருந்த ஆடிட்டோரியத்தில் நடத்திய மீட்டிங் அது. எதுவோ ஒக்காரப் போய் எதுவோ விழுந்த மாதிரி, இது சரியான வாய்ப்பாய் தோன்றியது. முந்தய பதிவில் சொன்னது போல், ""when you sincerely undertake something worthwhile, you will receive all the assistance you need"". கொம்பேனி மீட்டிங் முடிந்து வெளியே வரும் கும்பலை படமாக்க வேண்டும் என்றதும், பெரிய கேள்வியெல்லாம் கேக்காம ஓ.கே சொல்லிட்டாங்க.

ஆடிட்டோரியத்துக்கு வெளியே இரு கேமராமேன்களை ட்ரைபாடுடனும், ஒருவரை கையில் கேமராவுடனும் நிற்க வைத்தோம். கேமராவுக்கு அருகே, "smile & wave"னு எழுதி வைத்திருந்தோம். நினைத்ததைப் போலவே, கொம்பேனி மீட்டிங்க் முடிந்ததும் அனைவரும் வெளியில் வந்து கேமராவுக்கு கை அசைத்து ஆதரவு தந்தார்கள். க்ளைமாக்ஸும் அருமையாய் பதிந்தது. க்ளைமாக்ஸுக்கு மகுடம் வைத்தாற் போல், கொம்பேனியின் பெரிய தலை CEOவும் நடந்து வந்து டாடா காட்டினார்.

கேமராமேன், உதவி இயக்க்நர்கள், சவுண்டு, லைட்டிங் உதவி என பல நண்பர்கள் தங்களின் நேரத்தை எனக்காக செலவு செய்தது, பெரிய பலமாய் இருந்தது. ஸ்டில்ஸ் எடுத்தவர் தினசரி மேக்கிங் காட்சிகளை, ஏ-கிளாஸாக படம் பிடித்திருந்தார். அவரின் படங்களை ஒருங்கிணைத்து உருவாக்கிய வீடியோ இது:

பொறுமையாய் படித்த அனைத்து உள்ளங்களுக்கும் நன்றீஸ். தவறாமல், நிறை குறைகளைச் சுட்டிக் காட்டுங்கள். வீடியோவுக்கு விமர்சனம் எழுதிய 'கிரி'க்கு நன்றி. வீடியோவை பிரபலப்படுத்த உதவிய ராமலக்‌ஷ்மிக்கும், Udanz & மற்ற நண்பர்களுக்கும் நன்றீஸ். வீடியோவில் இருக்கும் அனைத்து குறைகளுக்கும் நானே பொறுப்பாளி, நிறைகளுக்கு குழுவினர் அனைவரும் பொறுப்பாளிகள்.

வீடியோவை இன்னும் பார்க்காதவர்கள், பார்க்கவும். பார்த்து பிடித்திருந்தால் பரப்பவும். வீடியோவை பரப்ப வேறு வழிகள் இருந்தால் தெரியப்படுத்தவும்.

யாருக்காவது குறும்படம், குறும்பாட்டு எடுக்க அவா இருந்தால் தெரிவிக்கவும். இயன்றவரையில் விவரங்கள் தந்து உதவுகிறேன். இது ஒரு அருமையான பொழுது போக்கு மட்டுமல்லாது, டீம் ஒருமைப்பாட்டுக்கு பெரிதாய் உதவும்.

குழுவினர் சிலர், வீடியோ ரிலீஸ் செய்த அன்று. (ரிலீஸ் செய்த அன்று நடந்த விஷயங்களை தனிப் பதிவாய் எழுத நிறைய விஷயம் இருக்கு ;)

மீண்டும் சந்திப்போம். :)

பனி விழும் இரவில்...

2011-11-29T21:36:00.001-08:00

குளிரத் துவங்கி சில வாரங்களாகி விட்டது. சென்னையில் வாழ்ந்து பழகிய எனக்கு கலிபோர்னியா குளிறும் எரிச்சலான விஷயம்தான்.

இந்த மாதிரி ரம்யமான ராத்திரிகள் விதிவிலக்கு.

It was foggy and lovely tonight.

மயக்கம் என்ன - திரைப் பார்வை

2011-11-27T22:07:00.001-08:00

ஆயிரத்தில் ஒருவன் பாத்துட்டு செல்வராகவன் மேல் அதற்கு முன் இருந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பு புஸ்வாணமாய் போயிருந்தது.
அதற்கு முந்தைய படங்கள் தரமானதாயும் வித்யாசமானதாயும் இருந்திருந்தாலும் ஒரு SelvaRagavan'ism கலந்து ஆங்காங்கே முகம் சுளிக்க வைக்கும் பி-க்ரேட் ரகமான காட்சியமைப்புகளுடன் இருந்திருக்கிறது.

"மயக்கம் என்ன", ட்ரெயிலர், போஸ்ட்டர் படங்கள், இசை எல்லாம் கேட்டதும், பாத்துடலாமேன்னு ஒரு சபலம் வந்து தியேட்டருக்கு போயி பாத்துட்டும் வந்தாச்சு.

பெரிய எதிர்பார்ப்பு இல்லாம ஒரு படத்துக்கு போறதும் ஒரு விதத்தில் நல்லதுதான். படம் போரடிக்காம ஒரு மாதிரி சீராத்தான் போச்சு.
இதிலும், சில பி-கிரேட் SelvaRagavani'sm நுழைத்திருந்தாலும் அவ்வளவு பச்சையாகத் தெரியாமல், லைட்டான காட்சியமைப்புடன் கொண்டு செல்வதால், வளைந்து நெளியாமல் பார்க்க முடிகிறது.

தனுஷ் ஒரு wild life photographer ஆகணும்னு ஆசைப்படும் இளைஞராம். அவரைச் சுற்றி திக் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கொஞ்சம் பேர். தனுஷின் நெருங்கிய நண்பரின் கேர்ள் ஃப்ரெண்டாக 'ரிச்சா'ன்னு ஒரு நடிகை. கதாநாயகி இவிகதான்.அழகா இருக்காங்க சில ஃப்ரேம்களில். ஆனால், படம் முழுக்க 'உம்'னு வரும் கதாபாத்திரம் என்பதால், 'உம்'முனு மொறச்சு மொறச்சு அழகு மறஞ்சுடுது.

இடைவேளை வரை தனுஷுக்கும், ரிச்சாவுக்கும் இடையேயான ஊடல் காட்சிகளுடன் சுவாரஸ்யமாக பயணித்தது. காதலர் தினத்தன்று தன் காதலி ரிச்சாவை, தனுஷுடன் ஆடவைத்துப் பார்ர்க்க ஆசைப்படும் சரக்கடித்த நண்பர் செய்வது, வழக்கமான ஒட்டாத அருவருப்பு என்றாலும், தியேட்டர் ஜனம், அதை காமெடியாய் ரசித்தது. 'செல்வராகவன் பாணி'ன்னு ஒரு முன்முடிவோட தியேட்டருக்கு வரவங்க, இதையெல்லாம் லைட்டா எடுத்துக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. ஒருவிதத்தில் செல்வராகவனுக்கு இது ப்ளஸ் பாயிண்ட்டு தான்.

அடடா, இன்னொரு காதல் கதையான்னு, சப்பு கொட்டர நேரத்துல, சடால்னு ட்ராக் மாறி, தன் புகைப்படக் காரர் ஆகணுங்கர லட்சியக் கனவை தனுஷ் அடையராரா இல்லையான்னு வேறு களத்துக்கு தாவி, படம் பார்கும்படி அமைகிறது.

ஒரு காட்சியில், தனுஷ் தெருவோரத்தில் இருக்கும் பாட்டியை படம் எடுக்க ஆசைப்பட்டு அவரிடம் அனுமதி பெறுவார். அந்தக் காட்சியில், தனுஷ் பார்க்கும் கோணத்தில் கேமராவைக் காட்டும்போது, பாட்டிக்கு அழகான ஃபோட்டோ ஷாப் லைட்டிங் செய்து புகைப்படக் காரனின் கண்ணோட்டத்தில் காண்பித்திருந்தது அழகு.
படம் முழுக்க, இயற்கை காட்சிகளும், மற்ற காட்சிகளும், நன்றாய் படம் பிடிக்கப்ப் பட்டிருந்தது. ஆனா, காட்டிலும், மலையிலும், ஆர்ட்டிக்கிலும், இவரு படம் பிடிப்பது, திருமண கிராஃபிக் கணக்கா, சப்புனு இருந்தது.

தனுஷ் எடுத்த புகைப்படத்தை தன் படமென விற்கும், காப்பிரைட்டை மதிக்காத ஒரு சாதா வில்லன்.
படத்தில் வரும் சில wild-life காட்சிகளின் ஒரிஜினல் காப்பிரைட் யாருதுன்னு தெரியல்ல. வெட்டி ஒட்டரதுக்கு பர்மிஷன் ம.எ குழு வாங்கியிருப்பாங்களோ?

தனுஷின் நடிப்பும், ரிச்சாவின் நடிப்பும் பிரமாதம். நண்பர் கூட்டமும் அசத்திட்டாங்க நடிப்பில்.
இசை, தீம் மீஜிக் நெறைய தடவ போட்டுக்கிட்டே இருந்ததால், மனப்பாடம் ஆயிடுச்சு. ஆனா, அலுப்பும் தட்டிடுச்சு. பல காட்சிகளில், அமைதியை இசையாக்கியது, காட்சிக்கு உதவியிருந்தது.
காதல் என் காதல், அமக்களமாய் இருந்தது. ஆனா, கிராமியப் பாடல்னு சொல்லி காட்சியமைப்பு ஒட்டலை. ஆனால், அதையும் தியேட்டர் மக்கள் சிரிச்சுக்கிட்டே ரசிக்க ஆரம்பிச்சிடறாங்க. (செல்வராகவனிஸம், ஒரு ட்ரெண்டாக உருவாகிடுச்சு).

சண்டையில்லாமல் ஒரு படத்தை எடுத்தாலே, படத்துக்கு ஒரு subtlety (மென்மை) தானாய் வந்துடுது. அப்படிப்பட்ட படம், நடு நடுவே கொஞ்சம் இழுவையாய் இழுத்தாலும், ஆர அமர்ந்து ஒக்காந்து ரசிக்கும் படியாகவே அமைகிறது.

மயக்கம் என்ன - 2 1/2 மணி நேரத்துக்கு, நல்ல பொழுது போக்கு. ரொம்ப எதிர்பாக்காம போங்க. அங்கங்க அலுப்பு தட்டினாலும், டைம் பாஸாகும்.
செல்வராகவன் இன்னும் தத்துனூண்டு மெனக்கட்டு, எடிட்டிங்கிலும், சில இழுவைக் காட்சிகளுக்கு பதிலாய், நச்சுனு ரெண்டு மூணு சீனும் சேர்த்திருந்தா பிரமாதாய் வந்திருக்க வேண்டிய படம். கிராஃபிக்ஸ் காட்சிகள் சீப் பட்ஜெட்டில் எடுத்தது போலிருந்தது.

இந்த மாதிரி subtlety கொண்ட படம் எடுத்தால், பல குறைகளையும் மன்னிச்சு படத்தை மக்கள்ஸ் ஓட்டிடுவாங்க்ய.

மிலே சுர் வீடியோ - ஷூட்டிங் கதை

2011-11-23T22:25:00.001-08:00

"மிலே சுர் மேரா துமாரா" படமாக்கலாம்னு, ஒரு ஈ-மடலை, கொம்பேனியின் சக ஆணி பிடுங்கும் தொழிலாளிகளுக்கு அனுப்பியதும், பலரும் உள்ளேன் ஐயா சொன்னாங்க. வேறு பல கொம்பேனியினர் (yahoo, intel,..) இந்த வீடியோவை ஏற்கனவே எடுத்து இருந்ததால், அதை விட சிறப்பாய் எடுக்கணும்னு பலரும் கருத்ஸை அள்ளி வீசிட்டாங்க.

ஏதோ ஒரு உத்வேகத்தில் இப்படி கிண்டி விட்டது, பலரின் அதீக ஆர்வத்தை பார்த்ததும், வீடியோ நன்றாய் இயக்கி வெளியிடணும் என்ற பயம் தொத்திக் கொண்டது.

அதை விட பெரிய பயம், இப்படி குறும்படமெல்லாம் இயக்கிய அனுபவம் துளி கூட இல்லாமல் இருந்தது. எவ்வளவோ பண்ணிட்டோம், இத்த பண்ண மாட்டோமா என்ற தார்மீக மந்திரம் மட்டுமே மனதளவில் உதவியது.

கோதால எறங்கலாம், யாரெல்லாம் என்னவெல்லாம் வேலை செய்ய ஆசப்படறீங்கன்னு அடுத்து காஸ்ட்டிங் வேலையை முடக்கினேன். குறிப்பாக, நல்ல கேமரா யார் கிட்ட இருக்கு, நடிக்க யாருக்கு ஆசை, அப்படி இப்படின்னு.

டீமில், ஒரு காமிராமேன், உதவி இயக்குனர்கள் சிலர் உருவானதும், திட்டமிடலை துவங்கினோம். மிலே சுர், சீரியஸான பாட்டு, அதை அப்படியே அட்சரம் பிசகாமல் சீரியஸாவே எடுக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். சிலர், கொஞ்சம் வித்யாசமா காமெடி கலந்து எடுத்தா நல்லாருக்குமேன்னு சொன்னாங்க. சிலர், ரீமிக்ஸ் மாதிரி நம்மளே பாடி, அதை படமாக்கலாம்னு சொன்னாங்க.
தேச பக்தி பாடல் மாதிரி இருக்கு, அதை வச்சு காமெடி கீமெடி வேணாம்னு, சீரியஸ் சப்ஜெக்ட்டாவே இருக்கட்டும். ஒரிஜினலின் சாயலில், அப்படியே எடுத்து, அதுக்கு ஒரு மரியாதை செலுத்தும்படி இருக்கணும்னு சொல்லிட்டேன்.

ஸ்க்ரீன் ப்ளே எழுத ஆரம்பிச்சேன். ஒவ்வொரு சீனிலும், எம்புட்டு பேரு வேணும், எந்த சீனை எந்த லொகேஷனில் எடுக்கலாம்னு எழுத ஆரம்பிச்சேன். பாடலின் கடைசி நிமிடம் கோரஸை ப்ரமாண்டமா எடுத்தா நல்லா இருக்கும்னு ஒரு தோணல். அதுக்கு நூறு இருநூறு பேராவது வேணும். ஆரம்பத்தில், உள்ளேன் ஐயா சொன்னவங்க பலரும், நடிக்க கூப்பிட்டதும், ஒரு தயக்கத்திலையே இருந்தாங்க. இவன நமபி வந்தா நம்ம பேரக் கெடுத்துடுவானோ என்ற தயக்கமாய் இருக்கலாம். இந்த நிலையில் இருநூறு பேரெல்லாம் தேத்தறது கஷ்டமாச்சேன்னு தோணிச்சு.

ஜூன் மாத மத்தியில் இந்த நிகழ்வு. ஆகஸ்ட் 15 ரிலீஸ் பண்ணனும் என்பது திட்டமாய் இருந்தது.
ஜூன் மாதம் ஷூட்டிங் முடிச்சா, ஜுலையில் எடிட்டிங் எல்லாம் முடிச்சு, ஆகஸ்ட்டில் ரிலீஸ் செய்ய சரியா இருக்கும்னு நம்பிக்கை.

கிட்டத்தட்ட எல்லா சீனுக்கும் யார் யார் நடிப்பாங்கன்னு முடிவு பண்ணியாச்சு, அந்த கோரஸ் நூறு பேரைத் தவிர. கொம்பேனியின் பெரிய தலைகளும், இதில் இருக்கும் ஆர்வத்தைப் பார்த்து, ஸ்பான்ஸர் பண்றோம், எம்புட்டு ஆகும்னு கேட்டாங்க. எனக்கு இதன் முடிவு எப்படி வரும்னு தெரியாத பட்சத்தில் காசை வாங்க தயக்கமாய் இருந்தது. அப்பாலிக்கா சொல்றேன்னு தட்டிக் கழிச்சுட்டேன்.

ரெண்டு மூணு நாளாய் தூக்கமே இல்லை. ஒரு திகில். எப்படிடா இதை எடுத்து முடிக்கரதுன்னு. ஜோக்கராயிடுவோம்னு ஒரு திகில்.

ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில், திடீர்னு ஒரு ப்ளான் உதிச்சுது. குட்டியா ஒரு ட்ரெயிலரை முதலில் ஏற்பாடு பண்ணி அதை உடனே ரிலீஸ் பண்ணிட்டா, நமக்கும் தொழில் கத்துக்கிட்ட மாதிரி இருக்கும், மத்தவங்களுக்கும் ஒரு நம்மேல் ஒரு நம்பிக்கையைக் கொடுக்கும்னு தோணிச்சு. அதைத் தவிர, அதைக் காமிச்சு, அந்த கடைசிக் காட்சிக்கு நூறு இருநூறு பேரை தேற்றவும் உதவும். மிக முக்கியமாய், அகஸ்மாத் நல்லா வந்துச்சுன்னா, இதைக் காட்டி கொஞ்சம் $களை கொம்பேனியிடம் இருந்து பிடுங்கி ஜூப்பர் காமெரா, க்ரேன், லைட்டிங், செட்டப் எல்லாம் வாடகைக்கு வாங்கி ஜமாய்க்க்லாம்னும் தோணிச்சு.

ட்ரெயிலர் எடுக்கணும்னு தோன்றியதும், அடுத்த நொடி மண்டையில் உதித்த விஷயம், காமெடி கலந்து எடுக்கணும்னு. அதுவும், மிலிட்டரி ஸ்டைலில், Full Metal Jacket என்ற படத்தில் வரும் ஒரு காட்சியின் தாக்கத்தில் எடுக்கணும்னும் ஐடியா உதிச்சது. நம்புனா நம்புங்க, ட்ரெயிலர் இப்படித்தான் எடுக்கணும்னு, கிட்டத்தட்ட அஞ்சு நிமிஷத்துல ஸ்க்ரீன்ப்ளே மண்டையில் ரெடியாயிடுச்சு. அடுத்து, யாரை நடிக்க வைக்கலாம்னு யோசிக்கும்போது, உடன் வேலை செய்யும் நெருங்கிய சகாக்களை வச்சுப் பண்ணலாம், அப்பத்தான் வேலை வாங்குவது சுலபமாய் இருக்கும்னு முடிவு பண்ணி, எடுக்கரது எடுக்கறோம், நம்மூராளுகள மட்டும் சேக்காம, ஊருக்கு ஒருத்தரா இருக்கட்டும், ஒரு ஜப்பானியர், ஒரு கொரியர், ஒரு ஆப்ரிக்கர், ஒரு அமெரிக்கர், ஒரு மெக்ஸிக்கனு, ஒரு இந்தியர், ஒரு பாக்கிஸ்தானியர் என ஒரு கலவையாக நடிகர்களை தேர்வு செய்தேன்.

நம்ம GoodNewsIndia.com DVSridhar அடிக்கடி எழுதர விஷயம்,
"when you sincerely undertake something worthwhile, you will receive all the assistance you need"

இது மிக மிக மிக உண்மையான ஒரு வாக்கியம். மிலே சுர் விஷ்யத்தில், எனக்கு ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், பலப் பல முறை பலப் பல ரீதியில் உணர்த்திய விஷயம்.

ட்ரெயிலரலில் நடிக்க கேட்டதும் நம்ம international சகாக்கள் உடனே சரின்னு சொல்லிட்டாங்க. அன்னிக்கு ராத்திரியே ஸ்க்ரீன் ப்ளே கட கடன்னு எழுதி, அதுக்கு அடுத்த நாள் lunch-breakல் ஒரு மணி நேரத்தில் ட்ரெயிலரை எடுத்து முடிக்க ஆயத்தமானோம். அன்று இரவே சூட்டோடு சூடாக எழுதிய ஸ்க்ரீன் ப்ளே இதுதான்..

Scene#	Script
Scene1	Door sign reads 'Mile Sur - Audition'. (shoot for 10 seconds)
Scene2	Camera positioned 10 ft away from lake mead door, mounted on the trolley.
Scene3	Actors open the door and come out and walk like mafia dudes. Param S is in the middle of the gang. Trolly pulled back. Actors walk until the foozball table.
Scene4	Actors stand in front of the 'juniper theme' wall in a military posture. (BK on the far left, Neil in the far right, Han & Scott next to each other) Param S stands facing the troup.
Scene5	Camera in front of param. Param says "are you ready boys?"
Scene6	Camera positioned in front of the troup. Everyone says "Sir, Yes Sir"
Scene7	camera focuses on Param. Says, "Rob, what are we here for?"
Scene8	close up on Rob. "To make a music video Sir"
Scene9	camera on Param. "What type of music?"
Scene10	close up on Qasim. "it’s a bollywood song Mile Sur" Sir.
Scene11	...

அடுத்த நாள் மதிய இடைவேளையில், வீடியோ காமெராவுடன் இருவரும், உதவி இயக்குனர், மற்ற உதவியாளர்கள் என கிட்டத்தட்ட பத்து பேர் குழுவில் இருக்க, நடிகர்கள் எட்டு பேருடன் களத்தில் இறங்கினோம்.
முதல் காட்சியாக, ஒரு கதவை படார்னு தொறந்து நடிகர்கள் எட்டு பேரும் 'பாட்ஷா' கணக்கா நடந்து வரும் காட்சி படமாக்கினோம்.
ட்ராலி எல்லாம் வாங்க நேரம் இல்லாததால், கான்ஃபரன்ஸ் ரூம் சக்கர மேசையின் மேல் ட்ரைபாடை வைத்து, என் 'start camera action''க்கு, மூணு பேர் அதைத் தள்ள நடிக கோஷ்டி கதவை உடைத்து வெளியே வர, அமக்களமாய் பதிவாகியது அந்தக் காட்சி.

மற்ற காட்சியமைப்பில், ஒரு பக்க நடிகர்களின் டயலாக்கை முதலிலும், எதிர் பக்கத்தில் நின்ற மேஜரின் டயலாக்கை அன்று மாலையும் படமாக்கி, கடைசியில் வெட்டி ஒட்டி ட்ரெயிலரை ஒருவழியாக முடித்தோம். மொத்தமாய் இரண்டு மணி நேர ஷூட்டிங்கும், கிட்டத்தட்ட இருபது மணிநேரம் எடிட்டிங் நேரமும் செலவானது.

ட்ரெயிலர் செய்து முடித்ததும், இந்த முயற்சியின் மேல் எனக்கு இருந்த நம்பிக்கை தாறுமாறாய் உயர்ந்தது. மற்றவர்களுக்கும் பேர் டாமேஜ் ஆகாம ஃபைனல் வீடியோவை எடுத்து முடிக்க முடியும்னு நம்பிக்கை வந்தது. மிக முக்கியமாய் நடிக்கலாமா வேணாமான்னு யோசிச்சவங்களெல்லாம், எனக்கு ஒரு சீன் வேணும்னு போட்டா போட்டி போட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.

கொம்பேனி பெரியதலைகளும், ரொம்பவே ஆச்சரியப்பட்டுப் போயிட்டாங்க. ஸ்பான்ஸர் பண்ணலாம்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. ஃபைனல் வீடியோவில், இப்படி கருத்ஸை சொல்லலாமே அப்படிச் சொல்லலாமேன்னு பலப் பல ஐடியாஸும் விட்டு வீசினாங்க எல்லாரும்.

ட்ரெயிலர் எடுத்தப்பரம், அந்த காமெடி தந்த ஈர்ப்பில், ஃபைனலிலும் ஒரு காமெடி இழைய விடணும்னு முடிவு செய்தோம்.
அதைத் தவிர, இந்தியத் தன்மை மட்டுமில்லாது, international கலவை வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்து, Chinese, English, Spanishலும், மிலே சுர் மேரா துமாரா வரிகளுக்கு பாடல் பாடி இடையில் செறுக வேண்டும் என்றும் ஐடியா இருந்தது.

ஓவரா இழுத்துட்டேன், முடிவுரையை அடுத்த பதிவில் காண்போம்.

ட்ரெயிலர் இதுதான். கடைசி சில நொடிகளில், ட்ரெயிலர், 'making' இருக்கு பாருங்க. ஆரம்ப கட்ட ஷூட்டிங்கின் சில படங்களும் இதில் செறுகி, க்ளைமாக்ஸுக்கு வேண்டிய நூறு பேரை இஸ்க்க ட்ரெயிலரை பறப்பினோம்.

இதுவரை பொறுமையுடன் படித்த அன்பு உள்ளங்களுக்கு நன்றீஸ்.

இதை கவனத்தில் வையுங்கள்.
"when you sincerely undertake something worthwhile, you will receive all the assistance you need"

Happy Thanks Giving weekend!

Thanks for all the support over the past years.
I discovered some of my extra-curricular 'talent' through blog writing. so, thanks to you, you and you :)

final video:

மிலே சுர் - என் இயக்கத்தில் உருவான கதை

2011-11-02T23:53:00.000-07:00

வளந்து பெரியவனானதும் உனக்கு இன்னாவா ஆகணும்னு, பள்ளிக் கல்லூரிக் காலங்களில் கேட்கும்போது, 'ஙே'ன்னு முழிக்கத்தான் தெரியும். எதிர்காலத்தை பற்றிய பெரிய தீர்க தரிசனமோ, திட்டமிடலோ சுத்தமா இருந்ததில்லை எனக்கு, இன்று வரை.
ஆத்துத் தண்ணீல அடிச்சுக்கிட்டு போற காஞ்ச மட்டை கணக்கா, வாழ்க்கை ஓடுது.

என்னதான் நல்ல வேலை, கிம்பளம் இல்லா நல்ல சம்பளம்னு திருப்திகரமா வாழ்க்கை ஓடினாலும், ஒரு ஓரத்தில் லேசா ஒரு அசரீரீ சௌண்டு விட்டுக்கிட்டே இருக்கும். "இன்னாடா வேலை இது? நீ புடுங்க்கர ஆணி உன்னை விட நேக்கா புடுங்க ஆயிரம் பய இருக்கான். நீ என்னாத்த சாதிக்கப் போர புச்சா?"ன்னு.

ஆசை ஒண்ணும் பெருசா இருந்ததில்லை இதுவரைக்கும். ஒரே ஒரு சபலம், பாப்புலர் (நல்ல விதத்தில்) ஆகணுங்கரது.
ஆணி பிடுங்கவதைத் தவிர வேற எந்த வேலையும் செய்யத் தெரியாது.
மத்த விஷயங்களில் எல்லாம் கால் வேக்காடு. ஃபோட்டோகிராஃப்பி, பதிவு எழுதுவது, கிட்டார் மீட்டுதல் என எல்லாத்துலையும் கால் வச்சாலும் எதுவும் ஒழுங்கா வரலை.

ஒரு நாள், "என்னதான் சாதிக்கப் போறோம் வாழ்க்கைல'ன்னு ரொம்பவே டீப்பா திங்க் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தப்போ, இங்கே அருகாமையில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில், ஒரு வகுப்பு நடக்கப் போவது தெரிய வந்தது. "what were you born to do?". இது தான் தலைப்பு. வெறும் $50 தான் ஃபீஸு.
எவ்ளவோ பண்ணிட்டோம், இதையும் போய் பாத்துட்டு வரலாமேன்னு, சுபயோக சுபதினத்தில் அந்த வகுப்புக்குப் போனேன்.

போனா, என்னைய மாதிரியே இன்னும் இருபது பேர் அங்க வந்திருந்தாங்க. எனக்கு இந்த வகுப்பில் பெரிய நம்பிக்கை இருக்கவில்லை. $50க்கு வேற என்னா எதிர்பாக்கரது?

வந்திருந்த எல்லாரும் நல்ல வேலையில் பெரிய பதவியில் இருக்கரவங்க. எல்லாருக்கும் காமனான விஷயம், நல்ல வேலையில் இருக்கோம், ஆனா, மனசுக்கு முழுத் திருப்தி இருக்கரமாதிரி தெரியலையேங்கரதுதான்.

ரொம்ப நீட்டி முழக்காம விஷயத்துக்கு வரேன்.

எல்லார் கிட்டையும் கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு ஆசிரியர் என்ன சொன்னாருன்னா, நம்ம எல்லாருமே இந்த பூமியில் வந்திருக்கரது, ஏதோ ஒரு முக்கிய வேலையை செய்யரதுக்குத்தான். அந்த வேலையை செய்யாம வேற என்ன செஞ்சாலும், முழுத் திருப்தி வராது.

கொஞ்சம் கவனம் செலுத்தி, நமக்கான வேலை எதுன்னு கண்டுக்கிட்டு அதை செஞ்சா, முழுச் சந்தோஷம் மட்டும் கிட்டாமல், மகத்தான் வெற்றியும் சுலபமாய் கிட்டும்னு சொன்னாரு. ஞாயமாத்தான் பட்டுது.

அப்பரம் கொஞ்ச நேரம் முப்பது நாப்பது கேள்விகளுக்கு ப்தில் எல்லாம் எழுதிட்டு, எல்லார் கிட்டையும் பேசிட்டு, ஆளாளுக்கு அவங்க அவங்களுக்கு 'விதிக்கப்ப்பட்ட' வேலை எதுன்னு ஆராஞ்சு சொன்னாரு.

ஒருத்தரை நாவல் எழுதச் சொன்னாரு, இன்னொருத்தர்ரை டீச்சர் ஆகச் சொன்னாரு, இன்னொருத்தரை உணவகம் ஆரம்பிக்கச் சொன்னாரு, இன்னொருத்தர்ரை இப்ப செய்யர வேலையே கண்டின்யூ பண்ணுங்கன்னு சொன்னாரு.

வகுப்பு முடிஞ்சு வெளீல வரும்போது, எல்லாரும், திருப்தி கரமாவே இருந்தாங்க. பெரிய ராணுவ ரகசியம் இல்லை, எல்லார்கிட்டையும், அவங்க இப்ப செய்யர வேலையைத் தவிர, மத்த என்னென்ன வேலை செய்யும்போது அவர்களின் திருப்தியும் சந்தோஷமும் கிடைக்குதுன்னு பாத்துட்டு, கூட்டிக் கழிச்சு இவரு, 'this is what you were born to do'ன்னு அடிச்சு சொல்லிட்டாரு.

எல்லாருக்கும் சொன்னது சரி, எனக்கு என்னா சொன்னாருன்னுதான கேக்கறீங்க? சொல்றேன்.

ஆணி புடுங்கரதில் பெரிய நாட்டமில்லைன்னு சொல்லிட்டேன்.
வேற என்ன புடிக்குதுன்னாரு.
படம் புடிக்கரதெல்லாம் புடிக்கும்னேன்.
வேற என்ன புடிக்குதுன்னாரு. எதைப் பண்ணா, ஒரு 'பெருமிதம்' உள்ளுக்குள்ள வருதுன்னாரு. டீப்பா கண்ணை மூடிக்கிட்டு திங்க் பண்ணிச் சொல்லுன்னாரு.
ரொம்ப ஆர அமர யோசிசசா, சமீப காலத்தில், 'பெட்டிஷன் பெரியநாயகி' கணக்கா, நம்மால முடிஞ்ச 'லஞ்ச லாவண்யக்' கேடுகளை நம்மால் முடிந்த அளவில் எதிர்த்து நின்று "ஏன்"னு கேள்வி கேட்டு, அதற்காக நாயாய் அலைந்து திரிந்து சின்ன சின்ன வெற்றிகள் கிடைப்பது, ரொம்பவே பிடித்திருந்ததுன்னு சொன்னேன்.

ரொம்பவே பிரகாசமாயிட்டாரு அவரு. there you go. நீ உன்னோட புகைப்படம் புடிக்கர ஆர்வத்தையும், சமூக முன்னேற்றத்துக்கான உழைப்பயும் இணைத்து ஏதாவது செய்யணும். You should become a documentary film makerனு அடிச்சு வுட்டாரு.

பத்த வச்சுட்டியே பரட்டைன்னு, உள்ளூர தோன்றினாலும், எனக்கும் அப்படி ஒரு வேலை செஞ்சா திருப்திகரமாவே இருக்கும் தோணிச்சு. ஆனா, அதெல்லாம் ப்ராக்டிக்கலாம் வேலைக்கு ஆகுமான்னு, யோசிச்சு அப்படியே ஆறப் போட்டுட்டேன்.

DSLR இருக்கு, எதையாவது க்ளிக்கி, Gimpப்ல் தூக்கிப் போட்டா அதுவே படத்தை தேத்திக் கொடுத்துடுது. டாக்குமெண்ட்டரி எல்லாம் எடுப்பதை பத்தி ஐடியாவே இல்லை. அது அவ்ளோ சுலபமான்னு தெரியாம, ஒரு சில வாரங்களில் routine வேலைகளில் மூழகி, 'what was I born to do''வை சுத்தமா மறந்துட்டேன். ரெண்டு மூணு வருஷத்துக்கு அப்பாலிக்கா, ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில், ஆணிகள் இல்லாத அந்த நன்னாளில், எங்க அலுவலகத்தின் சகபாடிகளுக்கு ஒரு மடல் அனுப்பினேன். (கிட்டத்தட்ட ஒரு ரெண்டாயிரம், மூணாயிரம் பேராவது இருப்பாங்க).

"guys, lets make a lip-sync video song of the Mile Sur Mera Tumhara""ன்னு.

மிலே சுர் மேரா துமாரா, தூர்தர்ஷனில் போட்டு போட்டு நம் மண்டியில் ஏற்றிய பாடல். தேச ஒருமைப் பாட்டுக்கு, இதை விட சிறந்த பாட்டு இவ்ளோ சிம்பிளான வடிவில் இன்று வரை வந்ததில்லை.
இந்தப் பாடலை எடுப்பதால், 'கொம்பேனி ஒருமைப்பாட்டுக்கும்' நல்லது, நமக்கும் தொழில் கத்துக்கிட்ட மாதிரி இருக்கும்னு ஐடியா பண்ணி இந்த மடல்.

மடல் அனுப்பும்போது பெரிய எதிர்பார்ப்பு இல்லை. எந்தப் பயலும் பதில் அனுப்ப மாட்டான்னு நெனச்சேன். ஆனா, அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட மடல்கள் வந்து குவிந்தன. 'yes, great idea. lets do it'', அது இதுன்னு எல்லாரும் ஜோதியில் ஐக்கியமாக ரெடியா இருந்தாங்க.

சிலர், நான் காமிரா வேலைய பாத்துக்கறேன், நான் எடிட்டிங்க் பாத்துக்கறேன், அது இதுன்னு ஆர்வமா களம் இறங்கிட்டாங்க. இன்னும் சிலர், "என்ன வேலை இருந்தாலும் சொல்லு, நான் ஹெல்ப் பண்றேன்'னு கோதால குதிச்சுட்டாங்க.

அன்னைக்கு முழுசா, கொஞ்சம் திகிலாவே இருந்துச்சு. இந்த மாதிரி விஷயம் நமக்கு துளி கூட தெரியாதே, பயலுவ நாம ஏதோ பெரிய தில்லாலங்கடின்னு நெனச்சுட்டாங்களோன்னு பயம். புலிவாலை புடிச்ச கதை மாதிரி.

ஆனா, 'பிறந்ததே இதுக்குத்தான்'னு தெரிஞ்சப்ப்பரம், ஏன் காலை பின்வைக்கணும்? எவ்வளவோ பண்ணிட்டோம், இதை பண்ணிட மாட்டோமான்னு, "great! lets do it. i will initiate next steps"னு தெகிரியமா அடிச்சு விட்டு, திட்டமிடலைத் தொடங்கினேன்.

கிட்டத்தட்ட 300 பேர் , california, bangalore,beijing என எங்கள் அலுவலகத்தின் எல்ல்லா கிளைகளிலும், நடிகர்கள்/டெக்னீஷியன்களை ஒருஙகிணைத்து வேலையை முடுக்கி விட்டேன்.

-தொடரும் (ரொம்பவே இழுத்துட்டேனோ?) :)

வீடியோ பாக்காதவங்க, பாத்து, நேர்மையான கருத்ஸை யூ-ட்யூபில் பதியுங்கள். உங்கள் நண்பர்களுக்கு வீடியோ லிங்கை அனுப்பி வைக்கும்படியும் கேட்டுக்கறேன். யாராவது, வீடியோவுக்கு விமர்சனம் எழுதினாலும் மெத்த மகிழ்ச்சி உண்டாகும் எமக்கு :)
நன்றீஸ். please spread the word.

http://www.youtube.com/watch?v=_cRtySd65u8

Blue Angels விமானப் படை படங்கள்

2011-10-13T22:57:00.000-07:00

சென்ற ஞாயிறன்று சான்ஃப்ரான்ஸிஸ்கோவில் நடந்த சாகசக் காட்சிகளின் போது க்ளிக்கியது.
துரதிர்ஷ்டவசமாய், அன்று பனிமூட்டம் அதிகமாகி மெயின் ஐட்டம் மிஸ் ஆயிடுச்சு.

Oracleன் சாகசம்.

கனட நாட்டின் விமானம்.

இவரு ஸ்பான்ஸரர்.

தன்யவாத்!

mile sur mera tumhara - எனது கைவண்ணத்தில்

2011-08-16T20:18:00.000-07:00

இத்தன வருஷம் ஐ.டி.யில் குப்பை கொட்டினதில் எத்தனையோ ப்ராஜெக்ட்டில் ஆணி புடுங்கியிருக்கோம். ஆனா, இந்த 'மிலே சுர்' பாடலை படமாக்கியதில் வந்த திருப்தி வேறு எதிலும் வரவில்லை.

படத்தை பாத்துட்டு கருத்ஸ் சொல்லுங்க. நன்னி! :)

The Making stills:

Hiware Bazar Panchayat - The Miracle Village

2011-07-18T22:14:00.001-07:00

Good information for our villages.

பிரபல பதிவரின் ஹாலிவுட் குறும்படம் - Mile Sur

2011-06-22T23:38:00.001-07:00

கருத்ஸுக்கள் வரவேற்க்கப்படுகின்றனவாம்.. :)

ராமர் தொடாத தெனாவட்டு அணில்...

2011-05-25T22:35:00.000-07:00

அமெரிக்க அணில்களுக்கு முதுகில் கோடில்லை, என்பதை கணம் கோர்ட்டார் அவர்களிடம் தெரிவித்துக் கொள்ள கடமைப் பட்டிருக்கிறேன் :)

சமீபத்திய ஊர்சுற்றலின் போது, கலிஃபோர்னியா கடற்கரையோரம் க்ளிக்கிய அணில்.

நம்ம ராமரு தொட்டிருந்தா கோடு வந்திருக்கும்ல? அது மட்டுமில்ல யுவர் ஹானர்.
இந்த ஊரு அணிலுங்க, மனுஷனப் பாத்தா பயப்படாம கிட்ட வந்து எழுந்து நின்னு, 'இன்னா?'ன்னு கேக்குது.
முதுகுல மூணு கோட்டப் போட்டு, கல்லு எடுக்க விட்டிருந்தா இந்த தெனாவட்டு இருந்திருக்குமா? நம்மள பாத்ததும் பயந்து ஓடியிருக்காது? ராமர், எங்கிருந்தாலும் வந்து அமெரிக்க அணிலை கவனிக்கவும்.

டாங்க்ஸு :)

உனக்காக மட்டுமே வாழ்!!

2011-05-17T22:39:00.000-07:00

ஸ்ரீ ஸ்ரீ ஸ்ரீ ஸ்ரீ ஸ்ரீ அருள்வாக்கு தலைப்பை பாத்து டென்ஷன் ஆயிடாதீங்க. அருள்வாக்கெல்லாம் சொல்லரதுக்கு இல்லை இந்தப் பதிவு.
ஆனா, வாழ்க்கைக்கு ரொம்பத் தேவையான ஒரு விஷயத்தை பகிரவே. ஆயிரமாயிரம் ஆணிகள் பிடுங்க வேண்டிய இந்தத் தருணத்திலும்... பலப் பல தியாகங்களை நிகழ்த்திவிட்டு, உங்களின் நீண்ட நாள் நலனை மட்டுமே கருதி....ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..

எங்க வீட்லேருந்து ஆரம்பிக்கலாம். நானும் என் சக குடும்பமும், சுற்றமும் நட்பும் எப்படி சாப்பாட்டை ஆராதிப்பவர்கள் என்பதை ஏற்கனவே நல்லா அளந்திருக்கேன்.

ஊர்வன, பறப்பன தவிர்த்து நடப்பவற்றில் ஆடு, கோழியை தவிர்க்காமல், மற்றதை எல்லாமல் தவிர்த்து, நீந்துவதில் ஆக்டபஸை மட்டும் தவிர்த்து, எஞ்சி இருக்கும் ஜீவராசிகளை, வேக வைத்தோ, வறுத்தோ, பொரித்தோ உண்பதில், ஜென்ம சாபல்யம் உள்ளது என்பதில் திடமான நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் நாங்கள்.

பள்ளிக் கல்லூரிக் காலங்களில், சனி ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில், வீடு திருவிழா கோலம் பூணும். சிக்கன் குழம்பு, வறுத்த மீன், ஆம்லெட் என, அதகளம் நடக்கும்.
ஒருத்தர்ர் சிக்கனை வெட்ட, மற்றொருவர் மீனை சுத்தம் செய்ய, இன்னும் ஒருவர் வெங்காயத்தை வெட்ட, சமயல் அமக்களமாய் நடைபெறும்.

சிக்கன் வாங்குவது சுலபம். வீட்டுக்கு கொஞ்சம் தள்ளி ஒரே ஒரு கடை இருக்கும். யாராவது ஒருத்தர் சைக்கிளில் ஒரு மிதி மிதித்து வாங்கிட்டு வந்துருவோம். மிக்காறும், நைனா அதுக்கு காலங்காத்தால போயிடுவாரு. அப்படியே மீனையும், அடுத்துள்ள மார்க்கெட்டில் ரெண்டு மூணு 'கூறு' வாங்கிட்டு வந்திடுவாரு.

நாங்கள் வசிக்கும் நகர், 'பாரத விலாஸ்' கணக்கா, சகலரும் குழுமியிருந்த தெரு. ஆனா, எங்க எதிர்வீட்டில் மட்டும் சுத்த சைவவாசிகள்.
ரோட்டில் கூவிக் கூவி விற்கப்படும், மீனை "ஏய் மீன்காரம்மா"ன்னு கூப்பிட்டு பேரம் பேசி வாங்க வீட்டினருக்கு நைனா தடை போட்டிருந்தாரு. ஏன்னா, சுத்த சைவர்கள், நம்மள பத்தி மட்டமா நெனப்பாங்கன்னு அவருக்கு நெனப்பு.

அதுமட்டுமல்ல, மார்க்கெட்டில் வாங்கிய மீனை வறுக்கணும்னா, ஒரு பெரிய திட்டமிடல் இருக்கும். எத்தனை மணிக்கு வறுக்கணும், திடீர்னு எதிர்வீட்டு ஆசாமிகள் வந்துட்டா எப்படி அவங்களை மீன் வாசம் தெரியாம இருக்க ஹாண்டில் பண்ணனும், இப்படி ப்ளான் பண்ணிதான் மீனை வறுக்க விடுவாரு நைனா.
தப்பித் தவறி வாசல் மணி அடிச்சுட்டா, உடனே ஒரு ஊதுபத்தி ஏற்றப் படும். வாசனை திறவியங்கள் தெளிக்கப்படும், பாண்ட்ஸ் பவுடர் காற்றில் வீசப்படும், இப்படி. மீன் வாசனையை மறைக்கவாம்.

மறைக்கக் கூடிய விஷயமா அது? மீன் வறுவல் வாசம் பெற்றவர்கள், புண்ணியம் செய்தவர்களல்லோ? அதை விட, ஜென்ம சாபல்யம் பெற வேற என்ன பெரிய வழி இருந்திட முடியும்?

என்னமோ போங்க. ஒரு மீன் வறுக்கறுதுக்கே இப்படி, அடுத்தவங்க என்ன நெனப்பாங்கன்னு, பயந்து பயந்து வாழ்ந்து பழகிய நான், மத்த விஷயங்களுக்கும், இதே திகிலுடன்தான் வாழ்ந்து வளர்ந்தேன்.

வூட்ல இருக்கரவங்க அப்படிப் பழக்கிட்டாங்க..
பச்ச கலர் டிஷர்ட் போட்டா, "டேய் மவனே, இது என்னடா ராமராஜன் கணக்கா? மாத்திடு. பாக்கரவன் இன்னா நெனப்பான்?"
தலை வாராம, தலீவர் கணக்கா சிலிப்பிக்கினு போனா, "டேய் மவனே, இன்னாடா இது பரக்காவட்டி மாதிரி? வாரிடு. பாக்கரவன் இன்னா நெனப்பான்?"
இப்படி கதிகலங்க வச்சி நெம்ப ஜீன்லையே இது ரெஜிஸ்ட்டர் ஆகர அளவுக்கு மாத்திட்டாங்க.

வூடு வுட்டு, ஊரு வுட்டு, நாடு வுட்டு, நகரம் வுட்டு, ஏழு கடல் ஏழு மலை எல்லாம் தாண்டி வந்தாலும், அந்தப் பயக்கம் ஒட்டிக்கிட்டே வந்துருச்சு.

"இந்தப் பேண்ட்டுக்கு இந்த சட்டை போட்டா எடுப்பா இருக்குமா? பாக்கரவன் இன்னா நெனப்பான்?"
"ஒரே பேண்ட்டை நாலு நாளா போட்டுக்கினு போறமே, பாக்கரவன் இன்னா நெனப்பான்?"
"இந்த சட்டைல கடுகு அளவுல ஒரு கறை பட்டிருக்கே, பாக்கரவன் இன்னா நெனப்பான்?"
"பழைய காரை மாத்தாம் இம்புட்டு வருஷமா ஓட்ரமே, பாக்கர்ரவன் இன்னா நெனப்பான்?"

இப்படியே ஓடிக்கிட்டிந்தது வாழ்க்கை.

சமீபத்தில் கடையில் ஒரு அழகிய பச்சை டி-ஷர்ட்டை பார்த்ததும், வாங்கிட ஆசை வந்து எடுக்கப் போனேன். நைனாவின் வாய்ஸ் அசரீரீ மாதிரி "டேய் மவனே ஊரு வுட்டு ஊரு போயி இந்தக் கலர் டிஷர்ட்டை போடப் போக்கறியே. அந்த ஊர்காரன் உன்னை பத்தி இன்னா நெனப்பான்?"னு கேட்டுது.
திடுக்கிட்டுப் போயி, அங்கையே வச்சுட்டு வீட்டுக்கு போயிட்டென்.

அந்நிக்கு தூக்கமே இல்லை. யோசிச்சேன், யோசிச்சேன் தீவிரமா யோசிச்சேன்.

"எருமை மாட்டு வயசாவுது, இன்னும், நைனாக்கு பயந்து, அவன் இன்னா நெனப்பான், இவன் என்னா நெனப்பான், பக்கத்து வூட்டுக்காரன் இன்னா நெனப்பான், ஒசாமா இன்னா நெனப்பான், ஒபாமா இன்னா நெனப்பான்"னு வாழ்க்கையை ஓட்டிக்கிட்டு இருந்தா, நமக்கு புடிச்ச மாதிரி எப்பத்தான் வாழரது?
நீங்க மீன் வறுத்து சாப்பிடறீங்களா? ஒரே பேண்ட்டை தினமும் போட்டுக்கிட்டு வறீங்களா, எந்தக் கலரு டிஷர்ட்டு போடறீங்க, உங்க சட்டைல எங்க கறை இருக்கு, எந்தக் கார் ஓட்டறீங்கன்னு கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்கரதுதான், உலக மக்களின் கவலையா? அவனவனுக்கு ஆயிரம் ஆணிகள் இருக்கு, இதுல பேண்ட்டு போட்டா என்னா, போடாட்டி என்னா? அதப் பத்தி எல்ல்லாம் எவனும் கவலப் படமாட்டான்.
அதனால, உனக்காக மட்டுமே வாழ். போலி கௌரவத்துக்காக வாழ்வின் நல்லதை வாழாமல் விடாதே!" ன்னு லார்டு கிருஷ்ணா கணக்கா இன்னொரு அசரீரீ கேட்டது.

திடுக்கிட்டு எழுந்தா, மணி எட்டாயிருச்சு. ஆஃபீஸ் போர நேரமாயிடுச்சுன்னு எழுந்து பல்லு தேச்சுட்டு, ஆர அமர கண்ணாடியை பாத்தேன்.
"எருமை மாட்டு வயசாயிடுச்சு"ன்னு அசரீரீ சொன்னது சரிதாங்கர மாதிரி, மீசையில் ஒரு குட்டி வெள்ளை முடி எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தது சில பல நாட்களுக்கு முன்.

பேசாம மீசையை எடுத்து ராஜேஷ் கண்ணா கணக்கா, "சின்னப் பையன்" ஆயிடலாமான்னு அப்ப்பப்ப யோசனை வரும்போதெல்லாம், "அவன் இன்னா நெனப்பான், இவன் என்னா நெனப்பான்"னு பயந்து, வெள்ளை முடியை மட்டும் "கச்சாக்"னு வெட்டி ஒதுக்கி வந்தேன்.

ஆனா, இந்த தபா, "நான் எனக்காக மட்டுமே வாழறேன். வாழ்க்கையை வாழணும். மீண்டும் சின்னப் பையனா மாறணும்"னு கத்திக்கிட்டே, ஜில்லட்டை மீசைமீது ஓடவிட்டு, விஷுக்னு மழிச்சுட்டேன்.

"நைனா, நான் ராஜேஷ் கண்ணா ஆயிட்டேன்"னு ஃபோன் போட்டு சொல்லணும்.

ஜெயலலிதா கவனமாக இருக்க வேண்டிய நேரமிது

2011-05-14T13:58:00.000-07:00

மேட்டரு கீழே சொடுக்கி தினமலரில் படித்துக் கொள்ளவும்.

ஜெயலலிதா கவனமாக இருக்க வேண்டிய நேரமிது

என் சொந்தக் கருத்ஸ்:
கவனமா இருங்க மாடம். ஆர்பாட்டமில்லாத, சாமான்யனின் வாழ்க்கை தரத்தை நிரந்தரமாய் உயர்த்தும், கண்ணியமான, கண்டிப்பான, முதலமைச்சரைத்தான் மக்கள் எதிர்பாக்கராங்க. உஷாரு.
அஞ்சு வருஷத்துக்கு அப்பரம், history repeatsனு சொல்ல வச்சுராதீங்க..

பழிவாங்கல் படலம், பஸ் நெம்பரை மாத்தரது, அவரு கட்டின சட்டசபைய உபயோகிக்க மாட்டேங்க்கரது போன்ற சில்லரைத் தனமான விஷயங்களை புறம் தள்ளுங்கள்.

குறிப்பா, சசிகலா குடும்பத்துக்கும், கப்பித்தான் குடும்பத்துக்கும், கடிவாளம் மிக அவசியம்.

நாட்டக் காப்பாத்துரா நாராயணா...

சீனு - சிறுகதை

2011-04-18T21:47:00.000-07:00

தூங்கிக் கொண்டிருந்த சீனுவை முகத்தில் தட்டி எழுப்பினாள் ஜானகி. சீனுவுக்கு ஏழு வயது.

மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் சிறுவன். தூக்கம் முழுதும் கலையாது, அரை மயக்கத்தில் நடப்பது போல் நடந்து சென்றான்.

"சீக்கிரம், நேத்து மாதிரி லேட் பண்ணாம, மட மடன்னு கெளம்பு. ஸ்கூல் பஸ் போயிடுச்சுன்னா, நான் கொண்டு போய் விட முடியாது. எனக்கும் ஆபீஸுக்கு நேரமாவுது" - அலறினாள் ஜானகி அத்தை.

நேற்று ஜானகி, கோபத்தில் காதைத் திருகியது இன்னும் வலித்தது சீனுவுக்கு.

"அம்மாகிட்ட ஜானகி அத்தைய மாட்டி விடணும்" என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டே பள்ளிக்குக் கிளம்பினான் சீனு.

கசங்கிய சட்டை, பெரிய புத்தகப் பை, மதிய உணவுக்கு ஜானகி கட்டித் தந்த காஞ்சு போன ப்ரெட், இவற்றுடன் ஸ்கூல் பஸ்ஸில் ஏறி அமர்ந்தான் சீனு.

பஸ்ஸில் சீனுவை அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்து முணு முணுத்தார்கள். எப்பொழுதும் சிடுசிடுவென இருக்கும் பஸ் ட்ரைவர், இன்று, "பை குடுப்பா. இங்க வந்து ஒக்காரு" என்று வாஞ்சயாக சீனுவின் கைபிடித்து அமர்த்திவிட்டார்.

பக்கத்து இருக்கையில் இருந்த ஐந்தாம் வகுப்பு கோமதி, "இந்தா சாப்பிடு" என்று தன்னிடமிரூந்த சாக்லேட் ஒன்றை நீட்டினாள். சீனு, மனதுக்குள் சிரித்தப்படி சந்தோஷமாய் சாக்லெட்டை வாங்கித் தின்றான்.

போன வாரம்தான், சீனுவின் வெள்ளை சட்டையில் ink அடித்து அவனை அழ வைத்தாள் இந்த கோமதி. அம்மாவிடம் கோமதியை மாட்டி விட்டது ஞாபகம் வந்தது சீனுவுக்கு.

கோமதி நீட்டிய சாக்லெட் வாங்கும்போது "கோமதி, good girl. அம்மாகிட்ட சொல்லணும்" என்று மனதுக்குள் சிரித்தான் சீனு.

லலிதா மிஸ், ரொம்ப strict. எல்லோரையும் ஓரு மிருகத்தை படமாக வரைந்து, அந்த மிருகத்தைப் பற்றி ஒரு வாக்கியம் சொல்ல வேண்டும் என்றும் home-work கொடுத்திருந்தார்.

நாய் என்று தலைப்பிட்டு ஏதோ கிறுக்கிக் கொடுத்தான் சீனு. லலிதா மிஸ் சீனுவை பார்த்து, "குட். சீனு. நாய் பத்தி ஏதாவது சொல்லு" என்று சீனுவிடம் கேட்க்க, சீனுவும், "நாய் லொள்னு குரைக்கும். நாய் பூனையை துரத்தும்" என்று சொன்னான்.

லலிதா மிஸ்ஸும் "வெரி குட் சீனு. Children clap your hands for சீனு" என்று சொல்ல எல்லா குழந்தைகளும், கை தட்டியது. சீனுவுக்கு பெருமை தாங்கவில்லை.

லலிதா மிஸ் good சொன்னார்கள் என்ற விஷயம் டாடி கிட்ட இன்னிக்கு சொன்னா, ரொம்ப நாளா கேட்க்கும் சைக்கிள் கட்டாயம் வாங்கிக் கொடுத்திடுவாங்க என்று மனதுக்குள் நினைத்து சிரித்தான்.

மதியம், காஞ்ச ப்ரெட்டை, சாப்பிடாமல் தூக்கிப் போட்டான்.

பள்ளி முடிந்து, மீண்டும் ஸ்கூல் பஸ். கைபிடித்து ஏற்றி விட்ட ட்ரைவர், இன்னொரு சாக்லெட்டுடன் கோமதி, கல கலவென சிரித்தபடி மற்ற பிள்ளைகளுடன் சீனுவும், இன்று நடந்த பள்ளி நிகழ்ச்சிகளை அம்மாவிடம் எப்படி சொல்ல வேண்டும் என்று அசை போட்டபடி வந்தான்.

அவன் இறங்கும் இடம் வந்ததும் குதித்திறங்கி கோமதிக்கு டாடா காட்டினான் சீனு.

தன் இல்லம் நோக்கி ஓடினான். டுர்ர்ர்ர்ர்ர் என்று கார் ஓட்டியபடி வீட்டை அடைந்தான்.

வழக்கமாக கேட்டின் அருகில் நின்று வரவேற்க்கும் அம்மாவை அங்கு காணவில்லை. முகம் சுருங்கியது சீனுவுக்கு. பள்ளீயில் இருந்து வந்ததும் அம்மாவை ஓடிச்சென்று கட்டி அணைத்து அன்று ந்டந்ததெல்லாம் ஒப்பிக்க வேண்டும் சீனுவுக்கு. அம்மாவும் ஆசையாக எல்லா கதையும் கேட்டுக் கொண்டே அவனுக்கு உடை மாற்றி, உணவு ஊட்டுவாள்.

"எங்க போனாங்க இந்த அம்மா" என்று யோசித்தபடி "அம்மா அம்மா" என்று கேட்டுக்கு வெளியில் இருந்து கத்தினான்.

வழக்கத்துக்கு மாறாக கேட் பூட்டியிருந்தது. முற்றம் குப்பையாக இரூந்தது.

இவன் அலறுவதைக் கேட்டு பக்கத்து வீட்டில் வேலை செய்யும் ஜமுனா பாட்டி வந்தாள்.

"டேய் சீனு, இங்க என்னடா பண்ற. போ உங்க அத்த தேடப் போறாங்க. லேட்டா போய் அடிவாங்காத. இனிமே நீ அங்க தான் போகணும். உங்க அம்மாவும், அப்பாவும் சாமி கிட்ட போயிட்டாங்க. சீக்கிரம் அத்த வீட்டுக்கு போ" என்றாள் ஜமுனா பாட்டி.

சீனுவுக்கு அழூகை வந்தது. போன வாரம், அம்மாவும், அப்பாவும் கடைக்கு போய் விட்டு வரும்போது லாரி மோதிவிட்டதால், மாலை போட்டு இருவரையும் முற்றத்தில் படுக்க வைத்திரூந்தது சீனுவுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அம்மாவையும் அப்பாவையும், வெளியே எடுத்துப் போனதும், சீனுவை இவன் மாமாவும் ஜானகி அத்தையும் அவர்கள் வீட்டுக்குக் கூட்டீச் சென்றார்கள். அம்மா எங்க என்போதெல்லாம் நாளைக்கு வருவாங்க என்று சொல்லியிருந்தார் மாமா.

ஜமுனா பாட்டி இனி அம்மா வரமாட்டாங்க என்றதும், அழூகையாய் வந்தது சீனுவுக்கு.

அழூதுகொண்டே பக்கத்துத் தெருவில் இருக்கும் ஜானகி அத்தை வீட்டுக்கு ஓடினான்.

"அத்த அம்மா எப்ப வருவாங்க" என்று அழுது கொண்டே கேட்டான்.

"பெரிய ரோதனடா உன்கிட்ட. இனி வரமாட்டாங்க போ. சாமி கிட்ட போயிட்டாங்க. நீ போய் home work எழூதி முடிச்சுட்டு தொட்டியில இருக்கர செடிக்கு தண்ணி ஊத்து போடா" என்றாள் ஜானகி.

அழுது கொண்டே homework முடித்து, செடிக்கு தண்ணி ஊற்றி, உறங்கப் போனான் சீனு.

அழுத களைப்பில் உடனே உறங்கிப் போனான்.

விழியில் இருந்து மட்டும் நீர் வழிந்து கொண்டே இருந்தது.

ps: totally inspired & lifted from Kewlian Sio's "Lets go home". ஒரிஜினல், ரொம்பவே அருமையான கதை. ஆறாம் வகுப்பில் படித்தது.
மீள்பதிவு: http://neyarviruppam.blogspot.com/2007/03/blog-post_12.html